Voorwoord
Dat ik mij totaal niet ziek voelde, maakte het voor mij zo onwerkelijk toen ik ‘opeens’ kanker bleek te hebben. De overgang van de avonddienst die ik op zondagavond als zzp’er in de zorg nog enthousiast had gedraaid, naar de twee bebloede vingers in een siliconenhandschoen maandagmorgen bij de huisarts, die bevestigden dat het ‘foute boel’ was, lijkt mijn chemobrein nog steeds moeilijk te bevatten.
Het tempo waarmee ik in een rollercoaster van onderzoeken en behandelingen terechtkwam, zag ik evenmin aankomen. De impact van de diagnose baarmoederhalskanker was enorm. Er bleek slechts één dominosteen voor nodig te zijn om wat ik door de jaren heen had opgebouwd te laten omvallen. Van de één op de andere dag veranderde mijn leven van passionele zorgverlener in een vrouw wiens gezondheid hachelijk was en bleek mijn toekomst onzeker te zijn. Hoe graag ik ook anders zou willen, mijn chemobrein dealt daar nu jaren later nog elke dag mee.
Mentaal ben ik kwetsbaar. Aan mijn buitenkant is niets van mijn ‘verborgen lijden’ te zien. Daar word ik door de buitenwereld als alfavrouw in mijn ‘zijn’ op afgerekend. Dat ‘verborgen lijden’ betekent echter niet dat ik passief op de bank zit en zielig voor mij uit zit te staren. Dat is niet aan de orde. Het betekent wel dat het in mijn hoogsensitieve chemobrein soms angstvallig stil is. Het registreert op zo’n moment helemaal niets. Het voelt op zo ’n moment geen enkele prikkeling. In mijn hoofd hangt dan een serene leegte. Voor een brein dat voor de diagnose en behandeling van kanker elke beweging registreerde, is dat een gigantische verandering.
Toch kan ik mij een ‘rich woman’ voelen, omdat ik mij bewust ben van mijn nooit aflatende inner circle, waar ik in momenten van radeloosheid altijd een beroep op mag doen. Ik leef met de feitelijkheid dat de mensen die bij mijn inner circle horen er altijd onvoorwaardelijk voor mij zullen zijn. Deze realiteit blijkt een stabiele basis te zijn die nodig is om de horrorsituatie waar ik thuis in beland ben te overleven.
Inmiddels heb ik met hulp van een traumatherapeut geleerd hoe ik kan omgaan met de verandering in mijn hoogsensitieve chemobrein en dus ook met de stiltes in mijn hoofd. Ik weet nu dat mijn chemobrein het beste gedijt in een relaxte omgeving met weinig prikkels.
Dat is de laatste jaren niet gelukt, omdat ik in mijn woonomgeving en leefomgeving voortdurend aangevallen wordt door onwenselijkheden. Al jaren voer ik niet alleen een strijd tegen het immorele gedrag van een morbide stalker, maar ook tegen een overheid die mij, een modelburger, maar vrouw, in een eerlijk proces tegen deze morbide stalker behoorlijk tegenwerkt.
21 december 2021
Wat stalking betreft, kan ik het alleen maar met u eens zijn dat dit zeer nare delicten zijn, die diepe inbreuk maken op de persoonlijke levenssfeer van slachtoffers en grote emotionele impact hebben.
Toenmalig minister van justitie en veiligheid Ferd Grapperhaus.
In de map met bewijslast tegen deze morbide stalker wordt op de eerste pagina een foto getoond waarop is te zien hoe hij met de camera van zijn mobiele telefoon door mijn keukenraam heen mijn intieme woonomgeving filmt. Het brandende lampje verraad dat deze camera aanstaat. De afstand van het keukenraam en deze fucking idioot is slechts tientallen centimeters.
Aan deze aantasting van mijn privacy is na vijf jaar een einde gekomen.
In Nederland is het op dit moment zo dat vrouwen hun recht moet ‘bewijzen’. Voor mannen is dit in Nederland anders geregeld. Mannen hoeven niets te bewijzen en dat is terug te zien in de vele valse verklaringen die terug te lezen zijn in mijn politiedossier.
Hoe de ellende eind 2020 begon:
Stalking is het stelselmatig lastigvallen en inbreuk maken op iemands persoonlijke levenssfeer. Een stalker is iemand die gedreven wordt door een geobsedeerd verlangen. Een stalker is net een junkie. Maar in plaats van verslaafd te zijn aan drugs, is hij verslaafd aan en obsessie.
Obsessie betekent: dwangmatig denken, het is een geestestoestand waarin iemand bezeten is van een specifiek idee.
Stalking
Stalking, intimidatie, huiselijk geweld en ander grensoverschrijdend gedrag. Ik zal zeker niet de enige vrouw zijn die daar weleens mee te maken heeft gekregen. Na jarenlang lastiggevallen te zijn door een verbolgen ex ben ik door de jaren heen een ervaring rijker met een masturberende werkgever terwijl ik hem van A naar B chauffeerde; sprak ik een mannelijke collega die de verleiding van mijn shakende bilpartij niet weerstaan aan op zijn ongewenste gedrag; duw ik een vrijpostige coach ruw van me af bij het koffieapparaat en heb ik sinds december 2020 te maken met een stalker die op morbide wijze gefascineerd van mij blijkt te zijn. Dit is een hele opsomming, maar inmiddels ben ik de zestig dan ook al gepasseerd.
Stalking heeft desastreuze gevolgen voor een slachtoffer. Wat kun je eraan doen wanneer je erachter komt dat iemand zo’n morbide fascinatie naar je toe blijkt te hebben ontwikkeld, wat uiteindelijk in stalken resulteert? Als ik de politie van Apeldoorn moet geloven: bitter weinig. Maar nadat ik met de toenmalige minister van Justitie en Veiligheid Ferd Grapperhaus contact had gezocht, blijkt dit door politie Apeldoorn een eigen gecreëerde waarheid te zijn.
De heer Grapperhaus erkent dat stalking, met of zonder doodsbedreigingen, nare delicten zijn die diepe inbreuk maken op de persoonlijke levenssfeer van slachtoffers. De impact van stalking is groot. Ik lees in zijn toegestuurde documentatie dat mensen verdienen om tegen deze inbreuken beschermd dienen te worden. En als eerste komt in deze door hem toegestuurde stukken de vraag ter sprake of ik aangifte heb gedaan want:
Bij wet is geregeld dat de opsporingsambtenaar verplicht is om een aangifte op te nemen (artikel 163 Wetboek van strafverordening).
In de praktijk is dit anders geregeld. In de praktijk heb ik te maken met een politie- eenheid waar mensen werken die volgens insiders neuken onder de baas zijn tijd belangrijker vinden dan een mensenleven. En nee dit gaat niet om een slippertje. Een politie-eenheid die leeft met een eigen gecreëerde waarheid dat je als vrouw überhaupt geen rechten hebt. Een politie-eenheid die bemand wordt door brigadiers die behept zijn met de persoonlijkheidsstoornis: pathologisch liegen.
*Mijn politiedossier is hiervan het bewijs.
Een politie-eenheid waar volgens insiders mensen werken die de ballen uit hun broek lachen wanneer er weer een onschuldig slachtoffer van de rails moet worden geschraapt. Onschuldige slachtoffers die net als ik radeloos waren omdat ze ondanks het geweld tegen hun bij de politie weggestuurd werden en geen andere uitweg meer zagen. Vrouwen die naast het bestaande geweld ook nog slachtoffer werden van deze barbaren alleen omdat ze een vrouw zijn. Er bestaat in Nederland geen enkele instantie waar de haat naar vrouwen zo zichtbaar is geworden dan bij ‘de politie’ en het Openbaar Ministerie. Daar ga ik u de komende tijd alles over vertellen.
Tijdens de noodzakelijke zitting van het hoger beroep vertelde ik de rechter dat mijn politiedossier een kliko blijkt te zijn waarin ongefundeerde verklaringen en aangiftes staan geschreven. Hier is een brigadier verantwoordelijk voor. Ik heb deze brigadier ontmoet. Het is een man die gelooft in zijn eigen ‘zijn’. Zijn naam heeft nummer 1 gekregen. Deze brigadier houdt zich de gehele dag bezig om informatie te verzamelen over een ‘dader’. Of deze verklaringen gegrond zijn boeit deze brigadier niet. Dit is te zien aan de veelvuldige valse verklaringen in mijn politiedossier waarvan de bewijslast ontbreekt. Hoe meer schunnigheid hij in zo’n politiedossier kan vermelden des te sterker zijn verhaal wordt dat hij kan delen met zijn vage vrienden. We hebben het hier over een sneue eenzame ziel.
Stalking
Het was voor mijn chemobrein een enorme schok toen ik ontdekte dat de morbide stalker de behoefte bleek te hebben om mij en mijn decadente radar- beveiligde Range Rover Cabrio omkaderd (gericht ) te filmen, met de schijnheilige intensie om mij en mijn auto op die manier te beveiligen. Dat deed deze morbide stalker met een vaste camera die hij gericht had op de openbare parkeerplaats waar ik mijn auto parkeerde. Het gebied waar ik nietsvermoedend mijn auto parkeerde had hij omkaderd. Bij elke beweging binnen dit gebied ging bij de morbide stalker de telefoon over. Hij had mij in een hokje geplaatst. Nooit geweten dat zoiets bestond maar het verklaarde wel waarom deze morbide stalker mij telkens grijzend op stond te wachten wanneer ik thuiskwam. De gore smeerlap.
Toen ik verhaal ging halen met deze smeerlap deelde hij – met wat overredingskracht van mijn kant- verrukt de beelden die hij op zijn mobiele telefoon had verzameld. Beelden waarop ik en mijn auto te zien waren. Ik zag mijzelf naar de auto lopen, mijzelf in de auto stappen, mijzelf wegrijden en mijzelf ook weer thuiskomen. Met wie en hoe laat, alles stond op de beeldopnames die de smeerlap over mij registreerde. De beelden waren niet geblurd. Integendeel, de beelden waren haarscherp. Gekaderd. Vastgelegd. Verzameld. Deelbaar. Als een doelwit.
Dat is wat anders dan dat je iemand op een moment ziet komen en gaan. Echt zoveel anders. Een opgenomen beeld kon je immers stilzetten, terugdraaien, en keer op keer weer opnieuw bekijken. De opgenomen camerabeelden bezorgden mij niet alleen rillingen over het hele lijf, ik werd er kotsmisselijk van. Ik weet dat beelden van mij en mijn persoonsgegevens door deze smeerlap op een darkweb zijn gedeeld. Hierna ben ik thuis opgewacht en bedreigd.
* In mijn map met bewijslast is een verklaring van de smeerlap te vinden waar hij het verhaal bevestigde over de camera’s. .
Aangifte doen werd mij als vrouw door politie Apeldoorn geweigerd. Dit zou voor de smeerlap een te zwaar middel zijn. Nadat ik de initialen van deze man deelde kon hij wel aangifte doen tegen mij. Dit is één van de voorbeelden waarin duidelijk wordt hoe de haat naar vrouwen toe bij de politie van Apeldoorn zichtbaar wordt. Haat waar mannelijke daders van profiteren. Het is een reden waarom het geweld tegen vrouwen nooit zal stoppen.
Mijn politiedossier.
Achter het * schrijf ik mijn reactie.
Aanleiding onderzoek.
Pagina 1 bevat mijn persoonlijke gegevens.
Pagina 2.
Onderstaande tekst is met inachtneming van de privacywet letterlijk overgenomen.
Naar aanleiding van het onderzoek smaad/laster van aangever ( nummer 2)) werd er door nummer 1 onderzoek gedaan naar de openbaarheid van de site alieta.nl. en de mogelijk van het bestellen/kopen van het boek Woke Terreur.
*Nadat ik maandenlang door nummer 2 stiekem omkaderd was gefilmd besloot ik door de initialen van hem te delen. Dit met de bedoeling om hem een summiere tik terug te geven, nadat hij mijn volledige persoonsgegevens op een darkweb had gedeeld.
*Als vrouw kon ik geen aangifte tegen nummer 2 doen, maar nummer 2 kon wel aangifte tegen mij doen. Reden: omdat hij een man is.
Met dit voorbeeld laat ik duidelijk zien hoe het bij de politie van Apeldoorn werkt.
Op deze site was ook te zien dat er een nieuw boek met de titel ‘Seksisme’ door de verdachte uit werd gebracht op 24 april 2025. Op de site stond beschreven waar het boek over zou gaan. Hierin werd onder andere over brigadier (nummer 3) geschreven. Dit betroffen leugens in de vorm van Smaad en Laster. Op mijn facebookpagina zouden berichten zijn geplaatst met betrekking smaad/laster. Ook nummer drie deed aangifte.
*Nummer 3 gaf mij via een e-mail te kennen dat hij naar aanleiding van een melding dat ik een prostitué zou zijn, die in de nacht met haar benen wijd haar geld zou verdienen, mij aan zou melden bij overlast van de Gemeente Apeldoorn. Ik had hierop geantwoord dat ik nummer 3 geen toestemming gaf om mijn privacygegevens met derden te delen. Wanneer hij dit toch zou doen dat we dan samen voor de rechter zouden staan. Mijn reden was omdat het om een valse melding ging. Een melding waar vrouwen veelvuldig mee te maken krijgen. Mijn verzoek werd door nummer 3 genegeerd.
*Ik heb nooit ergens de volledige naam van nummer 3 gepubliceerd. Op mijn afgeschermde account van Facebook, wat al jaren niet meer bestaat, is niets geplaatst waar een buitenstaande nummer 3 op zou herkennen. Er bestaat niets wat dit bewijst. Nummer 3 blijkt een pathologische leugenaar te zijn wiens verhalen tijdens het hoger beroep in de rechtbank keihard onderuit gingen. De rechter heeft daardoor een aantal zaken in mijn voordeel beslist. Een welverdiend applausje voor mij. Maar dat neemt niet weg dat blijkt wat voor grote klootzak nummer 3 is die verantwoordelijk is voor 90% van het sjoemel in mijn politiedossier.
Deze informatie is op een later moment op deze webpagina terug te vinden. Tijdens mijn onderzoek, waarin ik (ex) collega’s van hem en vrouwelijke slachtoffers sprak, is gebleken dat nummer 3 een gevreesd persoon is binnen de politie van Apeldoorn. Een man die zich schuldig maakt aan het respectloos behandelen van vrouwen. Nummer 3 blijkt een notoire vrouwenhater te zijn.
*Ik heb in tegenstelling tot hem nooit de volledige naam van nummer 3 genoemd. Alleen maar zijn voornaam nadat hij mijn volledige persoonsgegevens met woonoverlast van de gemeente Apeldoorn had gedeeld. Deze beschuldiging wordt in mijn politiedossier vaak herhaald, maar dat maakt het nog niet dit waar is. Het bewijs hiervan ontbreekt.
Dit waren de eerste acht zinnen uit mijn politiedossier.
Op weg naar Straatsburg. Maar eerst nog even langs de Hoge Raad der Nederlanden.
#WOKE TERREUR #SEKSISME