Geweld tegen vrouwen wordt ook anno 2026 vaak nog steeds niet erkend of onderkend als een structureel maatschappelijk probleem vanwege diepgewortelde culturele normen, normalisering van ongelijkheid en tekortkomingen in de hulpverlening en justitie. Hiervan zijn voorbeelden ten over.
Hoewel psychisch en fysiek geweld tegen vrouwen op grote schaal voorkomt – in Europa is het een ‘onder gerapporteerde’ pandemie- zorgt maatschappelijke onverschilligheid ervoor dat gevallen onzichtbaar blijven. Wanneer ik word geconfronteerd met het woord ‘geval’ moet ik even terugdenken aan de kritische raadsvrouw die deelnam aan de zitting waarin het door mij aangevraagde hoger beroep werd behandeld. Een kritische raadsvrouw waarvan ik dacht: uw ogen staan verkeerd, wat zij met haar uitspraken meteen ook bevestigde. Een kritische raadsvrouw die een zitting gebruikte als podium om een totaal nutteloos subjectief statement te maken. Daar is zo’n zitting niet voor bedoeld.
In WOKE TERREUR kom ik met een onbetwistbaar bewijs hoe, door nalatig handelen van ‘hoeders van de wet’ binnen politie Apeldoorn, de ongelijkheid tussen mannen en vrouwen het recht op een gelijke behandeling op beschamende wijze wordt geraakt.(WOKE TERREUR)
Al mag ik aannemen dat het tot zover voor iedereen duidelijk is, toch is het belangrijk dat ik blijf benadrukken dat genderongelijkheid HET probleem is waardoor het geweld tegen vrouwen in stand wordt gehouden.
Genderongelijkheid: patriarchale normen en genderstereotypen: traditionele opvattingen over mannen en vrouwen legitimeren geweld, waarbij dominantie en kracht als mannelijk worden gezien, en onderdanigheid als vrouwelijk. Dit creëert een cultuur waarin mannelijke autoriteit over vrouwen wordt genormaliseerd. Dit resulteert in seksisme, misogynie en machtsmisbruik.
Na WOKE TERREUR heb ik SEKSISME geschreven. Het schrijven van deze twee boeken is echt één van de hoogtepunten in mijn leven. In SEKSISME wordt het al steeds meer duidelijker waar de knelpunten liggen en welke vieze spelletjes door vieze mannen binnen overheidsinstanties met vrouwen worden gespeeld. Overheidsinstanties die een ontmoedigingsbeleid hanteren wat aangifte doen betekent.
Inmiddels heb ik behoorlijk wat vrouwen gesproken die het ontmoedigingsbeleid van aangifte doen kunnen bevestigen. Hebt u even? Aangifte weigering, afgepoeierd, geen actie ondernomen, desinteresse, laksheid, afgewimpeld, niet gehoord, weggestuurd, gerotzooi met politiedossiers, degenererend, uitgelachen worden, ‘hij keek alleen maar naar mijn borsten’, victim blaming. Nou als ik dit rijtje teruglees herken ik ze bijna allemaal. Voor mij is victim blaming wel de zwaarstwegende.
Ik krijg steeds meer het vermoeden dat victim blaming (slachtofferbeschuldiging) een breekpunt is voor vrouwen: ofwel het moment om suïcide te plegen. Zelf ben ik hiermee twee keer geconfronteerd. Na jaren geterroriseerd en vals beschuldigd te zijn in combinatie met de vermoeidheid na de behandeling van de diagnose kanker kan zo’n gedachte van: ‘ik wil rust’ opeens heel dichtbij zijn.
Ik ben mij er terdege van bewust dat ik niet alleen door mijn nooit aflatende liefdevolle netwerk de vijf meest turbulente jaren van mijn leven heb overleefd maar dat dit zeker mogelijk is geworden door het medische team waardoor ik al jaren word omgeven. Daarom is nu de aandacht die ik vraag voor het geweld tegen vrouwen een eerbetoon aan hun geworden die het geweld tegen hun niet hebben overleefd omdat de overheid weigerde om hun te beschermen tegen het kwaad dat onze samenleving teistert. En omdat ik weet dat ook ik ooit één van hun zal worden. Niet alleen omdat ik nooit een straf zal accepteren maar dat ook ik het geweld tegen vrouwen niet kan stoppen. Dit komt omdat we als vrouwen nog steeds te afhankelijk zijn van die vieze mannen die bij overheidsinstanties werken en die uit het geweld tegen vrouwen hun geneugten halen. Deze conclusie kan ik keihard onderbouwen.
Want als je geen penis hebt kun je het bij ‘de politie’ wel schudden. Wat voor de één een onbeduidend lapje vlees is, wordt door een ander weer als iets heiligs beschouwd. Maar oké daar heb ik al genoeg over geschreven. En al ligt de kracht vaak in herhaling er zijn onderwerpen waar ik liever mijn tijd aan besteed. Ondertussen is het na de gesprekken met hun ex-collega’s wel duidelijk geworden dat ik binnen de politie van Apeldoorn enkele kopstukken ’te pakken heb’. En al stuit dit op veel weerstand, toch ben ik blij met deze bevindingen.
Stop met janken omdat jij rottigheid met mij hebt uitgehaald. Mijn 50 pagina’s tellende politiedossier is hier een stille getuige van. Degenen die valse verklaringen en valse aangiftes tegen mij hebben gedaan gaan hier echt niet mee wegkomen. Vergeet nooit dat jij bent begonnen omdat jij op wraak uit was.
Na SEKSISME komt: HET TRIBUAAL. Waarin duidelijk wordt dat tot aan de Hoge Raad het hele rechtsstelsel is vergiftigd met vrouwenhaat, seksisme en machtsmisbruik.
Ik ga die klootzakken die ons als vrouw niet respecteren een ‘koekje van eigen deeg’ presenteren. Met dank aan al die ex-collega’s van hun die zo openhartig tegen mij waren. Maar eerst naar de Hoge Raad.
U heeft nog iets van mij tegoed. Morgen weer een dag.
Op weg naar Straatsburg.
#WOKE TERREUR #SEKSISME