Voordat ik u verder meeneem in mijn verhaal wat ik schreef in SEKSISME, kom ik even terug over het feit dat ik ruim vijf jaar in mijn nachtrust werd gestoord door de stank van chemicaliën. Deze stank van chemicaliën was ook de reden dat ik overdag mijn huis moest ontvluchten.
Gisteren is er iemand namens de verhuurder geweest die foto’s heeft genomen van de vochtplekken die in mijn slaapkamer te zien zijn. Deze vochtplekken zitten tot op 40 cm hoog vanaf de plint.
Bij een advocaat heb ik al enige tijd geleden een claim ingediend tegen de veroorzaker, waarin ik onder ander vijf jaar huur terugvorder. Dit omdat ik vijf jaar dagelijks overlast heb ondervonden van deze gore stank die nu nog maar incidenteel is.
Deze claim staat los van de claims over andere kosten die ik heb gemaakt sinds ik te maken kreeg met het corrupte rechtsstelsel van Nederland. Het corrupte rechtsstelsel in Nederland wat begon bij de corrupte werkwijze van de politie van Apeldoorn die zich laat leiden door de waan(zin) van de dag en zich schuldig maakt aan gendergerelateerde misdrijven.
Ik ben benieuwd hoe de claims worden opgepakt.
We waren in SEKSISME gebleven bij mijn hoogsensitieve brein. Hieronder leest u de verkorte versie van wat ik over mijn hoogsensitieve brein in SEKSISME heb geschreven.
Hoogsensitief zijn heeft zeker zijn voor- en nadelen. Hoogsensitief zijn is absoluut niets zweverigs. Mijn hoogsensitieve brein verwerkt informatie op een andere manier dan mensen die niet zo’n brein hebben. Mijn brein merkt veel prikkels op, die sterker binnenkomen en die ik diepgaander verwerk dan een doorsneemens. Voor mij is mijn hoogsensitieve brein mijn derde antenne. Deze derde antenne maakt mij scherper. Er ontgaat mij maar weinig.
Van de voordelen van hoogsensitief zijn heb ik tijdens mijn zorgcarrière veelvuldig gebruikgemaakt. Door de inzet van mijn ‘helikopterview’ had ik doorgaans snel een helder beeld van een ontstane situatie. Dat betekende dat ik in complexe situaties super snel kon handelen, zonder daar over na te denken.
Toch had ik nooit bedacht dat de diagnose baarmoederhalskanker abrupt een einde zou maken aan mijn rijke zorgcarrière. Door de beperkingen waarmee mijn lichaam na het pittige behandeltraject moet dealen, is het voor mij niet meer mogelijk om naar de zorg terug te keren. Daar heb ik volledige vrede mee. Daardoor heb ik nu tijd om mijn bucketlist af te werken. Nu heb ik tijd om aandacht te besteden aan een ‘onzichtbare’ groep mensen die ik in de nacht op mijn route tegenkwam. Dat waren vrouwen die in een moeilijke thuissituatie zaten. Vrouwen die ,net zoals ik, tevergeefs aanklopten voor hulp, maar voor wie deuren die vanzelfsprekend open hadden moeten gaan, gesloten bleven. Vrouwen die door machteloosheid suïcide nog als enige uitweg zagen. De uitdrukking ‘ik heb genoeg middelen in huis om ervoor mijzelf een eind aan te maken’ is mij niet vreemd. Het is een roep om hulp. Hulp die er niet altijd als vanzelfsprekend is. Dat is teleurstellend.
In de tijd die ik bij een cliënt doorbracht was tijd om aandacht te besteden aan moeilijke thuissituaties niet geïndiceerd. In de praktijk was het: medische zorg verlenen volgens plan en daarna door naar de volgende cliënt. Alles volgens een strak opgesteld schema waarin reistijd niet was ingecalculeerd. Veelal bleef het bij geven van advies en deze vrouwen wijzen op instanties, die het veelal af lieten weten. Wat eigenlijk inhield dat ik ze met mijn advies gewoon het bos instuurde. Dat moet anders. En dat gaat ook anders worden. Daar ben ik heel stellig in.
Morgen staat de publicatie van het VOORWOORD van SEKSISME in mijn agenda.
We gaan het hebben over de cover van SEKSISME. Een cartoon vertelt een verhaal. De cartoon op de cover van SEKSISME vertelt het verhaal van drie ‘hoeders van de wet’ die werkzaam zijn bij de politie van Apeldoorn. ‘Hoeders van de wet’ die zich schuldig maken aan gendergerelateerde misdrijven. Gendergerelateerde misdrijven die ik feitelijk kan onderbouwen. Gendergerelateerde misdrijven die voor hun confronterend zijn omdat ‘deze hoeders van de wet’ het woord zelfreflectie niet kennen. Gendergerelateerde misdrijven die hun ontkennen. Deze drie ‘hoeders van de wet’ verdienen een plek aan de schandpaal. Deze drie ‘hoeders van de wet’ schromen er niet voor om ‘een vrouw in nood’ een laatste zetje te geven.
Is het normaal om een suïcidale vrouw uit te schelden in plaats haar hulp aan te bieden?
Nederlandse oud-advocate Inez Weski: ‘Ik kan niet meer vertrouwen op de staat’. Nou hier zit er nog één.
Slachtoffers van geweld: het is belangrijk om hun naam te blijven noemen. Ik geloof dat als we dat doen dat we de mensen van wie we houden een heel klein beetje in leven houden.
Maken vrouwen in Nederland nog kans op een eerlijk proces? Of blijven vrouwen in Nederland afhankelijk van een rechtssysteem die zich op grove wijze schuldig maakt aan vrouwendiscriminatie?
Mijn naam is Alieta. Ik schrijf mee aan de geschiedenis van Nederland. Dat vind ik een grote eer. Het maakt mij trots.
Op weg naar Straatsburg. Maar eerst nog even langs de Hoge Raad der Nederlanden.
#WOKE TERREUR #SEKSISME