Remember
De paniek van een brigadier die ontmaskerd wordt, is een intens psychologisch moment. De ontmaskering treft de kern van iemands professionele identiteit. Wanneer een figuur met autoriteit, die vertrouwen geniet en de orde handhaaft, plotseling wordt ontmaskerd – bijvoorbeeld als een corrupte of hypocriete agent- leidt dit door schaamte en vernedering tot een drastische ommekeer.
Deze paniek komt voort uit het directe verlies van controle over de situatie en het imago dat zorgvuldig is opgebouwd. Ontmaskering veroorzaakt extreme stress, waarbij de behoefte om de waarheid te verbergen botst met de realiteit. Vaak leidt dit tot paniekvoetbal wat resulteert in: liegen, wanhopige pogingen om bewijsmateriaal te vernietigen, verhalen verzinnen of te vluchten, wat de ontmaskering vaak alleen maar completer maakt.
Voor iemand in een machtspositie is controle cruciaal. Het plotselinge verlies van controle over de situatie en de perceptie van anderen zorgt voor een intense, traumatische ervaring. Dit moment wordt vaak ervaren als een ‘sluipende crisis’ die plotseling explodeert, waarbij de persoon in kwestie gedwongen wordt om te gaan met de rauwe realiteit in plaats van de geconstrueerde schijnwereld.
Bovenstaande tekst is een bewustwording. Het gaat over een aantal ‘hoeders van de wet’ die zich door mij beledigd voelen omdat ik hun beschuldig van seksisme. Hier kunnen zij zich niet in vinden. Deze ontkenning staat lijnrecht tegenover hun handelen waarin ze laten zien dat ze naast seksisme zich ook nog voortdurend schuldig maken aan victim blaming. Deze ‘hoeders van de wet’ wijzen altijd naar de vrouw als schuldige. Dat is misselijkmakend. Dit is iets wat moet veranderen.
De namen van de ‘hoeders van de wet’ die zich aan bovenstaande schuldig maken zijn mij door mijn politiedossier op een presenteerblaadje aangedragen.
Ik zal de verbijsterende blik in de ogen van de verpleegkundige nooit vergeten. We zaten te wachten op de arts om mijn palliatieve traject te bespreken. Toen ik de ringtone van mijn mobiele telefoon hoorde zag ik op het schermpje dat het om een onbekend nummer ging. In de veronderstelling dat dit de arts was nam ik op. Maar het was niet de arts het was de agente. Overslaande stem. Hysterisch gekrijs. Beschuldigingen. Wat een opwinding. Nadat ik haar kalm vertelde dat ik het niet accepteerde om op die manier aangesproken te worden verbrak ik de verbinding. Zonder een excuus voor je onacceptabele asociale gedrag kom je er bij mij dan ook echt niet meer in. Einde verhaal.
Het asociaal bejegend worden door agenten zijn de verhalen die ik tijdens mijn werkzame periode ook al terugkreeg van mijn om hulp vragende cliënten. Het is schrijnend om te merken dat daarin niets is veranderd. Het wordt wel steeds duidelijker waarom er zoveel vrouwen suïcide plegen. De cijfers zijn zorgwekkend.
Geachte lezers. Het is nog maar het topje van de ijsberg.
Op weg naar Straatsburg. Maar eerst nog even langs de Hoge Raad der Nederlanden.
#WOKE TERREUR #SEKSISME