Dealen met een potentiële moordenaar die dagelijks weigerde om de wettelijke verplichte afstand van mij te bewaren.
Dat ik tijdens de pandemie genoodzaakt was om mijzelf in mijn woonomgeving door middel van een legale pepperspray te beveiligen was natuurlijk van de zotte. Natuurlijk werd dit door de asshole en het Openbaar Ministerie bij gebrek aan iets beters volledig uit zijn context getrokken.
Die legale pepperspray was er alleen om mijzelf te beveiligen en was er niet voor om iemand mee aan te vallen. Die behoefte had ik ook niet. Elke zorgverlener leert om zichzelf ‘veilig’ te houden. Gezien de ‘levensbedreigende’ situatie waar ik mee moest dealen was voor mij een legale pepperspray de beste optie. Mijzelf beveiligen is één van de rechten die ik heb als zorgverlener.
Buiten dat een coronabesmetting voor mij ‘de dood’ betekende was het natuurlijk onacceptabel dat die asshole voor mij wilde bepalen wie ik binnen de Mark Veste wel en geen zorg mocht verlenen. Natuurlijk had ik hem liever een tikkie tegen de kaak gegeven, wanneer hij mij in de doorgang hinderde, maar dat kon niet in verband met de wettelijke verplichte afstand van 1,5 meter. Waar die lul overigens maling aan had. Het enige moment dat hij een mondkapje droeg was wanneer hij alleen in de auto zat. Kneiterlijp.
Door mijn eigen medische situatie was ik, gezien de kwetsbaarheid van het echtpaar, de aangewezen persoon om dit echtpaar hulp te bieden, omdat ik zelf in een safe zone zat. Daar had niemand iets mee te maken. Maar je bent wel compleet gestoord wanneer je de lift voor mij blokkeert zodat ik daar geen gebruik van kon maken, en de trap voor mij geen optie was. En dan die constante smerige grijns op dat smoelwerk.
Naast dat we als zorgverleners moeten dealen met het geweld wat ons overkomt, hebben we ook te dealen met mensen die voor eigen ‘dokter’ spelen en ons willen dwingen om mee te gaan in hun subjectieve waarneming. Het zijn deze mensen die een aanslag plegen op de medische wetenschap. Ik denk dat er te weinig besef is wat er van ons als zorgverleners en artsen etc. wordt gevraagd. Er is een toenemende mondigheid van patiënten en naasten, wat soms leidt tot het gevoel dat ‘alles mogelijk moet zijn’, terwijl iedereen die zorg werkt gebonden is aan regels die wettelijk zijn bepaald.
Op de vraag wat ik anders had moeten doen is tot nu toe geen antwoord gekomen. Uiteraard sta ik daar voor open. Want niemand wil jarenlang slachtoffer zijn van zo’n randdebiel.
Ik ben de vrouw die de geschiedenisboeken ingaat: die door het uitbrengen van WOKE TERREUR en SEKSISME zelf een einde maakte aan haar vijf jaar durende stalkingszaak. Omdat een corrupt, seksistisch rechtsstelsel daar niet hun medewerking aan wilde verlenen.
Maandag 20 april ben ik weer begonnen aan een nieuw medisch traject. Dit keer is dat een pittige.
Zolang ik kan zal ik mij blijven inzetten voor vrouwen zoals ik die door toedoen van anderen in de knel zijn gekomen. Het is boven verwachting hoe ik het tot nu toe vol heb weten te houden. Dit laatste is iets wat niet alleen mijn huisarts maar ook mijn inner circle kan beamen.
Nederlandse oud-advocate Inez Weski: ‘Ik kan niet meer vertrouwen op de staat’. Nou hier zit er nog één.
Slachtoffers van geweld: het is belangrijk om hun naam te blijven noemen. Ik geloof dat als we dat doen dat we de mensen van wie we houden een heel klein beetje in leven houden.
Maken vrouwen in Nederland nog kans op een eerlijk proces? Of blijven vrouwen in Nederland afhankelijk van een rechtssysteem die zich op grove wijze schuldig maakt aan vrouwendiscriminatie?
Mijn naam is Alieta. Ik schrijf mee aan de geschiedenis van Nederland. Dat vind ik een grote eer. Het maakt mij trots.
Op weg naar Straatsburg. Maar eerst nog even langs de Hoge Raad der Nederlanden.
#WOKE TERREUR #SEKSISME