‘Zou jij iemand kunnen vermoorden?
‘We zijn er allemaal toe in staat. Moordenaars zijn hele normale mensen; mensen zoals jij en ik. Tijdens mijn studie aan de Vrije Universiteit Amsterdam leerde ik dat in elk mens een moordenaar schuilgaat. Het vermogen tot moorden behoort onder de juiste omstandigheden tot de menselijke natuur. Als vrouw vind ik het goed om te weten dat er altijd een manier is om te ontsnappen aan een ongewenste situatie zonder van iemand anders afhankelijk te zijn. Na de diagnose kanker was mijn lijf zwak daarom was het noodzakelijk om mij met externe legale middelen te beveiligen. Op dit moment is mijn bovenlichaam weer op goede sterkte.’
‘Ben je nooit in de verleiding gekomen om iemand te vermoorden?’
‘Nee, de dood heeft mij altijd wel geïntrigeerd maar de wetenschap dat ik ertoe in staat ben maakt mij sterk genoeg om tot nu toe de verleiding te weerstaan.’
‘En wanneer je kijkt naar de situatie waarin je ben beland?’
‘Op dit moment zit ik in een fase van mijn leven waarin ik bezig ben met mijn nalatenschap. We weten dat in Nederland elke week een vrouw wordt vermoord. Maar hoeveel vrouwen plegen suïcide omdat de overheid hun niet wilde beschermen? In mijn onderzoek volg ik hetzelfde pad als de vrouwen ook hebben afgelegd voordat hun uit pure wanhoop een einde maakte aan hun leven. Op die manier wil ik erachter komen wat voor onrecht hun is aangedaan. Het is iets wat mij bezighoudt. Om tot een volledig onderzoek te komen heb ik mij zelfs bij de rechtbank uitgenodigd.
Bij ‘de politie’, die ik inmiddels ben gaan beschouwen als de grootste misdaadorganisatie van Nederland, zie ik een steeds terugkerend patroon van haat tegen de vrouw. Mijn politiedossier is het bewijs van het incompetente handelen van ‘hoeders van de wet’ die qua intelligentie geen hoogvliegers blijken te zijn. Van die sneue gasten wil ik mijn leven niet af laten hangen. Zoals het er nu voorstaat sluit ik mij aan bij die man die tegen mij vertelde: de volgende stalker maak ik dood. Het is goed om dit statement aan de buitenwereld af te geven.
Het gaat om jouw leven of dat van die ander omdat ‘de politie’ ons niet wil beschermen tegen het kwaad dat onze samenleving teistert. Omdat er in Nederland eigenlijk niets is wat ons als vrouw beschermd stel ik mijzelf als voorbeeld: een vrouw die bereid is om zelf het heft in eigen hand te nemen. Het maakt mij sterk. Maar eerst heb ik nog een plan B waarin ik mensen als toeschouwer confronteer met hun eigen walgelijke gedrag. Zo’n studie criminologie brengt je op hele goede ideeën. Mijn leven is eigenlijk een film geworden. Zolang ik daar de regie over heb overkomt mij niets. Gisteren schreef ik dat mijn dierbaren mij heilig zijn daarom blijven ze ook buiten beeld. Het verbaast mij wat de waarde van dierbaren voor anderen betekent. Het blijkt dat ze in mijn verhaal eigenlijk gewoon worden weggegeven. Want onder aan de streep pak ik gewoon dubbel terug wat van mij is geweest en jou niet toekomt.
Elke burger in Nederland heeft recht op een veilige woonomgeving. In mijn woonomgeving is geen ruimte voor een ‘bordeel’ zoals het politiebureau van Apeldoorn zichzelf heeft gepresenteerd. Een politie-eenheid waar tot op de dag van vandaag nog vieze spelletjes worden gespeeld.
Ik zal er alles aan doen om mijn woonomgeving te beschermen tegen het kwaad dat onze samenleving teistert. Vanochtend heeft het busje de man opgehaald die het vanzelfsprekend vond om vrouwen voor hoer uit te schelden. Deze man zal altijd boos op mij blijven omdat zijn speelgoed is afgepakt.’
Op weg naar Straatsburg.
#WOKE TERREUR #SEKSISME