Vanochtend werd ik verrast door een extra lange vlog van de politievlogger Jan Willem. Wanneer je zoals ik zolang in de zorg hebt gewerkt is het van belang om steeds weer opnieuw een balans te vinden. De video opnames die JW tijdens zijn dienst maakt roepen bij mij positieve herinneringen op die mij terugbrengen naar de periode toen ik als ambulante zorgverlener nog ‘buiten’ werkte. Wat opvalt in de vlogs van JW is dat er geen enkele discussie is te zien over: gender. Iedereen is daar gewoon: burger met dezelfde rechten.
Op dit moment is na jaren van terreur de rust in de Mark Veste teruggekeerd. Dat heeft te maken dat één van de overlastplegers niet of nauwelijks meer aanwezig is en de andere overlastpleger wordt meerdere dagen in de week door het busje opgehaald. Dat dit terreur jarenlang kon blijven duren heeft alles met het nalatig handelen van de politie van Apeldoorn te maken. Een politie-eenheid die duidelijk een verschil in gender maakt. Waardoor het recht op een gelijke behandeling op beschamende wijze wordt geraakt. Dat heet discriminatie en is op basis van de grondwet verboden. Dat is niet hun enige probleem.
Waar een dame ‘mevrouwtje’, die verwikkeld was in een stalkingszaak, elke aanklacht tegen haar ex moest ‘bewijzen’. Kon de asshole jarenlang, ongelimiteerd valse klachten en valse meldingen over mij doen wat mijn politiedossier in een kliko deed veranderen. Die asshole hoefde geen enkel bewijs te overleggen. #SEKSISME. Het verhaal van de gereformeerde rakkers en de tokkie familie heeft u kunnen lezen. Wat opvalt is dat de politie van Apeldoorn geen enkele belangstelling heeft in het beeldmateriaal wat de camera van mijn ringdeurbel heeft opgenomen. Dit beeldmateriaal vertelt stilzwijgend mijn verhaal. Een verhaal dat haaks staat op die van de klagers. Hun zochten mij op en ik niet hun. Want ik sta echt niet op hun deurbelcamera’s.
Dat beeldmateriaal laat zien hoe de ene overlastpleger met zijn eigen sleutel probeerde bij mij in te breken. Op dat beeldmateriaal is ook te zien hoe de asshole meerdere keren door mijn keukenraam heen film en foto’s maakt van mijn ‘interieur’. Op dat beeldmateriaal is ook te horen dat ik anderhalf jaar voor vieze vuile hoer werd uitgemaakt. Op dat beeldmateriaal is te horen en te zien dat de tokkie familie op mijn voordeur en keukenraam staat te bonzen. Niemand van politie Apeldoorn is geïnteresseerd in dit beeldmateriaal. Oorzaak: omdat ze net als het OM en de politierechter fucking corrupt zijn. Mooier kunnen we het niet maken. En dan heb ik het nog niet over het boegbeeld met zijn bedrieglijke status.
Zolang het rustig blijft in mijn woonomgeving is hier weinig te melden. De website groeit gestaag. Wanneer deze eerder de 15.000 aantikt voordat er echt nieuws is laat ik u dit weten. Natuurlijk heb ik alle vertrouwen in de advocaat die mij bijstaat in mijn gang naar de Hoge Raad. Maar in een land waar men voor deelname aan een criminele organisatie maar 42 dagen gevangenisstraf krijgt, is niets zeker.
Nooit zal ik een straf accepteren. Dan gaat echt de pleuris losbreken.
Maar ik ben zeker dankbaar dat er steeds meer aandacht komt voor het geweld tegen vrouwen.
Het besef dringt door dat moord op vrouwen geen incidenten zijn.
Op de vraag wat ik anders had moeten doen is tot nu toe geen antwoord gekomen. Uiteraard sta ik daar voor open. Want niemand wil jarenlang slachtoffer zijn van zo’n volslagen idioot.
Ik ben de vrouw die de geschiedenisboeken ingaat: die door het uitbrengen van WOKE TERREUR en SEKSISME zelf een einde maakte aan haar vijf jaar durende stalkingszaak. Omdat een corrupt, seksistisch rechtsstelsel daar niet hun medewerking aan wilde verlenen.
Maandag 20 april ben ik weer begonnen aan een nieuw medisch traject. Dit keer is dat een pittige.
Zolang ik kan zal ik mij blijven inzetten voor vrouwen zoals ik die door toedoen van anderen in de knel zijn gekomen. Het is boven verwachting hoe ik het tot nu toe vol heb weten te houden. Dit laatste is iets wat niet alleen mijn huisarts maar ook mijn inner circle kan beamen.
Nederlandse oud-advocate Inez Weski: ‘Ik kan niet meer vertrouwen op de staat’. Nou hier zit er nog één.
Slachtoffers van geweld: het is belangrijk om hun naam te blijven noemen. Ik geloof dat als we dat doen dat we de mensen van wie we houden een heel klein beetje in leven houden.
Maken vrouwen in Nederland nog kans op een eerlijk proces? Of blijven vrouwen in Nederland afhankelijk van een rechtssysteem die zich op grove wijze schuldig maakt aan vrouwendiscriminatie?
Mijn naam is Alieta. Ik schrijf mee aan de geschiedenis van Nederland. Dat vind ik een grote eer. Het maakt mij trots.
Op weg naar Straatsburg. Maar eerst nog even langs de Hoge Raad der Nederlanden.
#WOKE TERREUR #SEKSISME