Er staat een prijs op mijn hoofd. Ik ben een vrouw met een mening. Daarom moet ik (mond)dood.
Zolang ik mij kan heugen is mijn aandacht altijd al uitgegaan naar de zwakkeren in onze samenleving. Het was daarom voor mij iets vanzelfsprekends dat ik een zorgverlener zou worden. In de ruim veertig jaar dat ik mijn beroep heb mogen uitoefenen was ook ik er getuige van hoe onze samenleving verhuftert. Daar moet ook ik als mens mee dealen. Dat was en is voor mij een hele uitdaging.
Want ‘het terreur’ is voor mij nog nooit zo dichtbij geweest als de laatste vijf jaar. Het ziekelijke treitergedrag tegen onschuldige en kwetsbare bewoners van de Mark Veste zie ik dan ook als een laffe terreurdaad. Deze lafhartigheid is iets wat voor mij zo zwaar weegt dat ik het publiekelijk onder de aandacht heb gebracht. Er was geen andere mogelijkheid om dit ’terreur’ te laten stoppen omdat ‘hoeders van de wet’ van politie Apeldoorn meegingen in dit ziekelijke treitergedrag wat gericht was tegen onschuldige en kwetsbare bewoners.
Als mens heb ik mijzelf aangeleerd waar mijn grenzen liggen. Die heeft een ander te respecteren. Dat is de laatste vijf jaar niet gebeurd. Dan kom je mij tegen.
Nederland is een rechtsstaat. In het woordenboek wordt de rechtsstaat omschreven als een ‘staat die het recht als hoogste gezag handhaaft’. De rechtsstaat is een samenleving waarin de wet boven alles staat. In deze wet is vastgelegd dat ik als vrouw de bescherming geniet van de rechten en vrijheden, tegen medeburgers die zich niet aan de wet houden, maar ook tegen een falend beleid van de overheid. Als de overheid of een functionaris daarvan zijn macht misbruikt, is er per definitie geen sprake meer van een rechtsstaat, maar van een gebrek daarvan. Op gegegeven moment ben ik daar slachtoffer van geworden.
Aan de koning schreef ik in een begeleidende brief: Dat heeft tot gevolg dat de rechtsstaat die staat voor mijn vrijheid, rechtszekerheid en rechtsgeldigheid, zekerheden waar ik als vrouw waarde aan hecht, op dit moment wankelt. Daardoor leef ik al jaren met een unheimisch gevoel van schijnveiligheid. Deze gedachte is voor een vrouw zoals ik, die net als andere inwoners van Nederland bescherming van de wet geniet, niet oké.
Ik vraag u om een minuut stilte.
Op de brieven die ik aan de koning en de koningin schrijf krijg ik altijd een schrijven terug. Daardoor weet ik dat hun mij volgen op het pad dat ik ben ingeslagen.
Mijn strijd tegen het onrecht waar vrouwen mee te maken krijgen wanneer hun een beroep doen op hun recht zoals deze staat beschreven in de Grondwet.
Als ambulante zorgverlener heb ik in het verleden tijdens een nachtdienst altijd prettig samengewerkt met de politie van Apeldoorn. Een politie-eenheid waar ik als burgervrouw echter moet constateren dat de verhuftering inmiddels daar ook zijn weg heeft gevonden. Het is een harde kern binnen deze politie – eenheid die zich op schandalige wijze schuldig maakt aan huftergedrag tegen voornamelijk vrouwelijke burgers. Als ambulante zorgverlener klonken de verhalen die mij verteld werden ‘vreemd’ in de oren maar als burgervrouw moet ik inmiddels erkennen dat deze verhalen werkelijkheid zijn. Misogynie bestaat echt bij deze politie-eenheid.
Maken vrouwen in Nederland nog kans op een eerlijk proces? Of blijven vrouwen in Nederland afhankelijk van een rechtssysteem die zich op grove wijze schuldig maakt aan vrouwendiscriminatie?
Zolang seksisme diepgeworteld zit in het rechtssysteem zal het geweld tegen vrouwen alleen maar toenemen.
Mijn naam is Alieta. Ik schrijf mee aan de geschiedenis van Nederland. Dat vind ik een grote eer. Het maakt mij trots.
Op weg naar Straatsburg. Maar eerst nog even langs de Hoge Raad der Nederlanden.
#WOKE TERREUR #SEKSISME