Mijn dag is goed begonnen. Vandaag ben ik wakker geworden zonder het voortdurende gekef van honden die te vaak en te lang alleen werden gelaten. Vandaag ben ik wakker geworden zonder penetrante geuren waar ik vijf jaar zo kotsmisselijk van werd dat ik rond vijf uur van mijn bed naar mijn bank moest verhuizen. Vandaag ben ik wakker geworden zonder de dominante en doordringende mannenstem. Vandaag voelt wakker worden als een zegen. Kon dit altijd maar zo zijn.
Terwijl ik vanochtend, nadat de laatste roze olifant was vertrokken, in mijn bed nog wat na lag te denken en te mijmeren, moest ik terugdenken aan één van mijn laatste opdrachten. Een dame van mijn leeftijd die mij had gevraagd om haar te begeleiden tijdens de laatste dagen van haar leven. Haar wens was om niet te hoeven overlijden in een ziekenhuisbed. Een ziekenhuisbed dat voor een zorgvraag bij een reguliere thuiszorg een vereiste was. Als zelfstandige zorgverlener leverde ik zorg op maat, en zodoende kon ik meegaan in haar wens om te overlijden in het meest luxe bed wat zij hiervoor had aangeschaft. Iemand begeleiden in haar of zijn laatste levensfase heb ik altijd gezien als een grote eer.
Het is inmiddels niet meer te tellen hoe vaak ik hierdoor zelf kennis maakte met de dood. Het is deze dood die mij nieuwsgierig maakt. De dood boezemt mij geen angst in. Mogelijk omdat ik vaak heb gezien hoe bevrijdend de dood kan zijn.
Omgeven door de noodzakelijke medicinale pompen was ik zo dicht bij deze vrouw, dat zij enkel maar mijn hand vast hoefde te pakken of mijn naam te fluisteren als ze me nodig had. Doodgaan is intimiteit. Intimiteit is een diepe, vaak emotionele of fysieke verbondenheid en vertrouwdheid tussen mensen, gekenmerkt door kwetsbaarheid en wederzijds vertrouwen. In de nacht was er voor mij tijd en ruimte om te slapen. Wanneer ik ’s ochtends wakker werd op mijn plekje in dat hemels grote bed was het eerste wat ik zag de tekst: PLUK DE DAG.
Dat ga ik doen.
Maandag 20 april ben ik weer begonnen aan een nieuw medisch traject. Dit keer is dat een pittige.
Zolang ik kan zal ik mij blijven inzetten voor vrouwen zoals ik die door toedoen van anderen in de knel zijn gekomen. Het is boven verwachting hoe ik het tot nu toe vol heb weten te houden. Dit laatste is iets wat niet alleen mijn huisarts maar ook mijn inner circle kan beamen.
Nederlandse oud-advocate Inez Weski: ‘Ik kan niet meer vertrouwen op de staat’. Nou hier zit er nog één.
Slachtoffers van geweld: het is belangrijk om hun naam te blijven noemen. Ik geloof dat als we dat doen dat we de mensen van wie we houden een heel klein beetje in leven houden.
Maken vrouwen in Nederland nog kans op een eerlijk proces? Of blijven vrouwen in Nederland afhankelijk van een rechtssysteem die zich op grove wijze schuldig maakt aan vrouwendiscriminatie?
Mijn naam is Alieta. Ik schrijf mee aan de geschiedenis van Nederland. Dat vind ik een grote eer. Het maakt mij trots.
Op weg naar Straatsburg. Maar eerst nog even langs de Hoge Raad der Nederlanden.
#WOKE TERREUR #SEKSISME