Inleiding
Verhoorkamer politiebureau Apeldoorn, 6 juni 2024
Zodra ik het bureau van politie Apeldoorn binnenwandel, prikkelt de aanwezigheid van testosteron mijn neusgaten. De geur maakt mij misselijk.
Over de vraag hoe ik als slachtoffer van stalking op 6 juni 2024 als verdachte in een verhoorkamer van de politie van Apeldoorn terechtkwam, leest u alles in deel twee van WOKE TERREUR: SEKSISME.
Naast de aandacht die ik hierin vraag voor stalking, confronteer ik u met de psychische problematiek die in onze samenleving in zorgwekkende mate toeneemt. Ondanks de vele meldingen die ik bij ‘de hoeders van de wet’ van de politie van Apeldoorn heb gemaakt van het grensoverschrijdende gedrag en de vele voor mij dreigende situaties waar de psychopathische stalker zich al jaren schuldig aan maakt, heb ik behoorlijk wat moeite moeten doen om binnen ‘het heilige huis’ van de politie van Apeldoorn als slachtoffer van stalking te worden gehoord. Dat ik nu als slachtoffer van stalking aangemerkt wordt als verdachte zegt niet alleen alles over hoe er binnen de politie van Apeldoorn met stalking wordt omgegaan, maar vertelt ook alles over de giftige, verziekte organisatiecultuur binnen deze politie – eenheid.
Nadat ik de entree van het bureau van de politie van Apeldoorn had betreden, liep ik naar de balie om mij te melden. Bij de balie stond, nippend van haar koffie, de door mij ingeschakelde strafrechtadvocate al op mij te wachten. Met een handdruk en helder oogcontact stelden wij ons aan elkaar voor. Tijdens die paar seconden, wat een normale duur is voor een handdruk, was mijn eerste indruk die ik van haar kreeg positief.
De handdruk heeft een geschiedenis. Het verschijnsel komt voort uit het laten zien dat iemand geen bedreiging is voor een ander of dat men niet gewapend is. In de meeste culturen wordt de handdruk beschouwd als een teken van gelijkwaardigheid. Bij een handdruk op basis van gelijkwaardigheid geef je een hand aan de ander zodat de handpalmen elkaar op verticale manier raken. Een handdruk maakt deel uit van een non-verbale communicatie, dus het is belangrijk er eens bij stil te staan. Een voor mij perfecte handdruk duurt niet langer dan 2 á 3 seconden. Oogcontact of het ontbreken daarvan, speelt een belangrijke rol tijdens zo’n moment.
De eerste ontmoeting tussen de strafrechtadvocate en mij was wat mij betreft er een zoals het hoort. Zij was net als ik een vrouw en ik had om die reden bewust voor haar gekozen. Vrouwen staan bij de ‘hoeders van de wet’ binnen de politie van Apeldoorn niet hoog aangeschreven. Dat is de afgelopen jaren uit de communicatie die ik naar aanleiding van stalking met ‘hoeders van de wet’ van de politie van Apeldoorn heb onderhouden, duidelijk gebleken. Als statement had ik daarom voor vandaag bewust gekozen voor een vrouw als advocaat. Deze strafrechtadvocate zal mij bijstaan bij mijn allereerste verhoor.
Tot zover.
Het is voor u niet te zien maar achter mij spuugt de printer een deel uit van mijn politiedossier. Mijn politiedossier wat in grote getale verspreid zal worden als ook de Hoge Raad mij niet serieus gaat nemen en de toegang tot het recht voor vrouwen in Nederland niet iets vanzelfsprekends zal worden.
Natuurlijk zal mijn politiedossier dan ook gepubliceerd worden op dit platform. Zodat iedereen zal weten wie de individuen zijn die zich tegenover mij schuldig hebben gemaakt aan: valse aangiftes, valse beschuldigingen en valse verklaringen. En nou niet janken. Jij was er zelf bij. Jij was het die er zelfs niet voor schroomde om desnoods over mijn lijk te gaan. Jullie zijn verantwoordelijk voor mijn politiedossier waarin ik beschuldigd wordt van zaken waar ik niets mee te maken heb gehad. Sjiek hoor! Assholes.
Volgens de pastoor die in een kritiek moment mij vereerdde met een bezoekje zou ik niets te veel op mijn bordje krijgen.
“U maakt een grapje. Ze rusten niet eerder dan dat ik het loodje leg.’
‘Jij bent sterker.’
Slaap lekker!
Slachtoffers van geweld: het is belangrijk om hun naam te blijven noemen. Ik geloof dat als we dat doen dat we de mensen van wie we houden een heel klein beetje in leven houden.
Maken vrouwen in Nederland nog kans op een eerlijk proces? Of blijven vrouwen in Nederland afhankelijk van een rechtssysteem die zich op grove wijze schuldig maakt aan vrouwendiscriminatie?
Mijn naam is Alieta. Ik schrijf mee aan de geschiedenis van Nederland. Dat vind ik een grote eer. Het maakt mij trots.
Op weg naar Straatsburg. Maar eerst nog even langs de Hoge Raad der Nederlanden.
#WOKE TERREUR #SEKSISME