Wil je ons iets vertellen over de aanloop naar die avond toe?
Er was geen aanloop. Geen huwelijksproblemen, geen trauma, geen psychose.
Het was alleen ik.. bij een weiland.
Wat stond je daar te doen?
Te wachten.
Waarop?
Dat wist ik toen nog niet.
En toen zag ik haar.
Alleen.
En toen dacht ik: jij bent van mij.
Ik duwde haar van haar fiets.
Het meisje vertelde dat zij in de buurt woonde en dat haar vader wist dat zij eraan kwam.
Ik duwde haar onder de bedreiging van een mes voor me uit. De onzichtbaarheid in.
Ze vroeg of ik zelf kinderen had en of die hier weleens speelden.
Ik vertelde haar hoe mooi ze was en duwde haar op de grond.
Het meisje gilde: nee, nee, nee.
Nee!
Nee!
Ze huilde.
Vanaf dat moment werd het stil.
Ja! Ik gromde toen ik bij haar naar binnendrong.
Argh.
Ja!
Ja!
Argh.
Mppf.
Ahh.
Het duurde nog 12 jaar voordat de moordenaar van dit meisje door een verwantschapsonderzoek werd gevonden.
Een meisje die een klasgenoot van zijn dochter was had hij naakt en met een doorgesneden hals in een weiland achter gelaten. Een meisje dat na een feestje op weg was naar huis. Zij deed daarmee niemand kwaad. Een moord om zijn genoegens te bevredigen.
EEN VAN ONS, kreeg ik afgelopen week als filmtip van een zestienjarige. Een puber die een weg zoekt om zich staande te houden in deze gewelddadige samenleving. Een samenleving waar een NEE geen waarde meer heeft. Het zijn niet alleen haar zorgen.
Vandaag zou ik het eigenlijk met u hebben over mijn wijlen geliefde buurman die ongevraagd in zijn veilige woonomgeving werd geconfronteerd met de inhoud van iemands onderbroek die daar op kikte. Deze buurman was niet de enige. Het kwaad dat onze samenleving teistert is de afgelopen vijf jaar binnen de Mark Veste nog nooit zo dichtbij geweest. Dit absurde gedrag heb ik door WOKE TERREUR en SEKSISME te schrijven onder de aandacht gebracht. Dat wordt mij kwalijk genomen.
Ik weet niet wat jullie vinden maar ik word doodziek van al die mensen, die maar denken dat ze kunnen doen met ons wat ze willen. Ik wil jullie niet nog ongeruster maken maar deze mensen zitten overal. Niet alleen in ons rechtstelsel, maar ook op school. Ze werken bij overheidsinstanties, in de media, op de universiteit, in de financiële sector. Ik kan geen sector noemen waar ze niet met hun lange vingers in zitten. Te zoeken en te graaien naar de macht.
Het laatste hoofdstuk van WOKE TERREUR heet: Victimologie (slachtofferwetenschap).
Het gekookte kikkersyndroom: niet kunnen reageren op subtiele mishandeling.
Het gekookte kikkersyndroom gaat over een kikker die al zijn energie besteedde aan het zich voortdurend aanpassen. Op een kritiek moment ontdekte hij plots dat hij helemaal geen energie meer overhad om zichzelf te redden. Dit wordt in de victimologie het gekookte kikkersyndroom genoemd.
Kikkers komen bijna overal voor, omdat ze in staat zijn om zich perfect aan te passen, in welke omgeving dan ook. De hersenen van een kikker wegen 0,1 gram. Als je een kikker in een pan kokend water doet, springt hij er gelijk weer uit. Wanneer je een kikker in een pan koud water op een warmtebron zet, en deze langzaam verwarmt, dan blijft hij zitten en past de kikker zijn lichaamstemperatuur aan tot hij geleidelijk aan de situatie gewend raakt. Zodra het water begint te koken, heeft de kikker de mogelijkheid niet meer om uit zijn situatie te ontsnappen.
De kikker raakt versuft en kan daardoor zijn lichaamstemperatuur niet meer verder aanpassen. Hij zal nu proberen om uit de pan te ontsnappen, maar hij heeft dan al zo veel energie verspild door zich aan te passen, dat hij niet meer de benodigde energie heeft om uit de pan te springen. Uiteindelijk wordt de kikker gekookt en sterft hij, omdat hij niet in staat was zichzelf uit het kokende water te redden. Hij realiseerde zich niet dat hij de capaciteit had om zelf te beslissen wat een goed moment is om uit de pan te springen.
Als een verandering zich namelijk traag voordoet, dan hebben we dit meestal niet in de gaten en kunnen we niet de gepaste maatregelen nemen. We denken er niet aan in opstand te komen tegen de verslechterde situatie en daardoor belanden we in die giftige emotionele impasse die je volledig vergiftigd en verlamd achterlaat. Het blijft waken.
Voorlopig is de Mark Veste gered van de ondergang doordat ik degenen die zich jarenlang schuldig hebben gemaakt aan buitensporig wangedrag persoonlijk sancties heb opgelegd. Deze sancties heb ik vanaf vandaag weer aangescherpt. Mijn nee is gewoon nee. Dat zullen degenen moeten accepteren. Zolang het rechtstelsel in Nederland op zijn gat ligt zullen mijn sancties gehandhaafd blijven. Zo trouw als ik ben aan mijn cliënten, ben ik ook aan mijzelf.
EEN VAN ONS is te zien op Netflix. In mijn inner circle denken pubers na over een betere wereld. Ik hou van ze.
Slachtoffers van geweld: het is belangrijk om hun naam te blijven noemen. Ik geloof dat als we dat doen dat we de mensen van wie we houden een heel klein beetje in leven houden.
Maken vrouwen in Nederland nog kans op een eerlijk proces? Of blijven vrouwen in Nederland afhankelijk van een rechtssysteem die zich op grove wijze schuldig maakt aan vrouwendiscriminatie?
Mijn naam is Alieta. Ik schrijf mee aan de geschiedenis van Nederland. Dat vind ik een grote eer. Het maakt mij trots.
Op weg naar Straatsburg. Maar eerst nog even langs de Hoge Raad der Nederlanden.
#WOKE TERREUR #SEKSISME