De impact van de valse beschuldigingen die in mijn politiedossier staan vermeld is groot. Nog groter is de verbijstering. Omdat het mijn verlangen naar de dood versterkt heb ik nog niet het hele dossier gelezen. Een verlangen naar de dood omdat ik na vijf jaar terreur snak naar rust. Een verlangen wat door medicatie wordt onderdrukt. Medicatie die mijn gevoelens vlak maken, om zo de constante pijn niet te hoeven ervaren. Je moet wel een ontzettende zieke personen zijn om zonder enige vorm van bewijs deze leugens over mij te verspreiden.
Een lief probeerde mij gisteren te troosten met de woorden: als er ook maar enige bewijs van deze laster was Aliet, dan waren ze allang komen halen. En al staat zo’n ritje met loeiende sirenes nog op mijn steeds kleiner wordende bucketlist, is dit tot nu toe niet gebeurd. Dat mensen je zo kunnen haten omdat ik om hun gedrag geen contact (meer) met ze wil is buitenproportioneel. Maar het maakt alles duidelijk hoe psychisch gestoord deze personen zijn.
De onbeschrijfelijke vermoeidheid die ik voel omdat ik mij constant moet verdedigen tegen het kwaad wat onze samenleving teistert begint mij op te breken. Toch voelt het als mijn plicht om het nog even vol te houden. Voor alle vrouwen die hetzelfde overkomt en overkomen is. In Nederland hebben we te maken met een overheid die vrouwen en kinderen niet wil beschermen tegen het kwaad wat onze samenleving teistert. Zolang ‘hoeders van de wet’ de rol van professionele zorgverleners blijven spelen zullen in Nederland onschuldige vrouwen en kinderen worden vermoord terwijl overheidsinstanties toekijken. Er zal niets veranderen totdat het hunzelf treft. Ik blijf geloven in mijn strijd tegen het onrecht.
#SEKSISME #WOKE TERREUR
Alieta.