De mooie lieve dochter van Jeanne en Erik liet het leven los. Het is gewoon een feit dat hun leven niet meer compleet is en nooit meer hetzelfde zal zijn.
Zelfdodingen komen bij achterblijvers binnen als mokerslagen. Nabestaanden worden plotseling in rouw gestort.
Tijdens mijn werk in de zorg en mijn vijfjarige ‘wandeltocht’ na een pittig behandeltraject nadat ik de diagnose kanker kreeg, heb ik honderden vrouwen gesproken. Ik had niet verwacht dat zoveel vrouwen een zelfgekozen dood zien als de enige en definitieve oplossing voor al hun problemen. De toegang tot het recht blijkt in Nederland voor vrouwen nog altijd te vaak een doodlopende weg te zijn. De uitzichtloosheid van deze juridische strijd drijft sommigen van hen tot wanhoop.
Het zijn niet alleen de lokale imbecielen die de weg tot het recht afsluiten voor vrouwen die in nood verkeren; wat dacht je van die patjepeeër van het OM? Niet iedere vrouw in nood kan omgaan met de wartaal die deze man uitslaat. Voor mij was hij echter het perfecte personage voor mijn onderzoek naar corruptie binnen het rechtsstelsel van Nederland.
Imbeciel: in de vroege psychologie en IQ-tests werd het gebruikt als medische rangschikking voor volwassenen met een bepaald verstandelijk niveau.
Mijn aangifte bevat twaalf pagina’s met verwijzingen naar bewijsmateriaal. Niet echt snugger om dit bewijsmateriaal dan op dubieuze wijze te laten verdwijnen.
De oude, vieze man die de smoes verzon dat hij de krant naar de buren bracht- maar dit eigenlijk deed om mijn deurbelcamera te bestoken met allerlei ranzige teksten- heeft nu geen reden meer om langs te komen. Want de buurman is plotseling dood. Om dicht bij de tekst van de gelovige buurvrouw te blijven: ‘Gods wegen zijn ondoorgrondelijk.’ Voor mij betekent zijn dood: weer een lastpak minder.
Vandaag weer een kruisje gezet: wordt het rechtvaardigheid of één groot drama?
Waarom hebben brigadiers die werken bij de politie van Apeldoorn valse verklaringen over mij afgelegd? Met wat voor lulverhalen komen deze gasten?
Ik kan mij er nu al op verheugen hoe individuen hun excuusgedrag gaan rechtvaardigen.
Tijdens mijn jarenlange onderzoek blijkt dat maar liefst 8 van de 10 agenten van politie Apeldoorn zich schuldig maken aan zogeheten huftergedrag. Dat kan gebeuren omdat er geen onafhankelijke controle is; ook hier is het de slager die zijn eigen vlees keurt.
Mijn gesprekken met honderden vrouwen schetsen een ontluisterend beeld: de organisatie bij de Apeldoornse politie is op grote schaal volledig ontspoord. Ik ben er trots op dat ik een aantal van deze kopstukken, die zich schuldig maken aan grensoverschrijdend gedrag, onder de aandacht van de rechter kan brengen.
Seks onder diensttijd betekent simpelweg dat er bij een dringende melding geen auto beschikbaar is. Wie herkent dit niet? Hoe vaak krijgt een melder dit niet te horen?
Inmiddels ben ik de enige die nog over is op de weg die ik met andere vrouwen heb afgelegd. Zij zijn inmiddels allemaal vermoord of hebben uit pure wanhoop gekozen voor de dood.
De toegang tot het recht blijkt in Nederland voor vrouwen nog altijd te vaak een doodlopende weg te zijn.
U kunt hier niet achter de schermen kijken. Maar er gebeurt hier ontzettend veel. Alles is gericht op de artikel 12- procedure en de Hoge Raad.
Dat ik iemand ben die zelfs van de diagnose kanker nog iets goeds weet te maken, maakt mij bijzonder trots.
Terwijl ik me voorbereid op alles wat komt, nestel ik me heerlijk in de rol van slachtoffer die ook in de toekomst niet zal veranderen.
Fuck degenen die mij de afgelopen jaren bewust hebben willen naaien: ‘Jullie hebben je eigen graf gegraven’. In deze zaak heb ik het laatste woord. Dat geeft mij onnoemelijk veel rust. Ik ben dankbaar voor het nooit aflatende medische team en mijn nooit aflatende inner circle voor alle liefde en steun. Zonder hun had ik deze bizarre jaren nooit overleefd. Leve het contactverbod!
Ik wens iedereen een fijne zomer.
Na de artikel 12 procedure en de Hoge Raad lijkt ook de gang naar Straatsburg onvermijdelijk te zijn.
#WOKE TERREUR & #SEKSISME: zijn het antwoord op de vraag waarom het geweld tegen vrouwen en kinderen alleen maar toe blijft nemen.
Nooit zal ik een straf accepteren. Dan gaat echt de pleuris losbreken. Ik ben nu eenmaal niet het type vrouw die zich als statement laat gebruiken.
Op weg naar de Hoge Raad der Nederlanden. Maar ook nog even naar de rechtbank waar de artikel 12 procedure wordt behandeld.