Vaak denk ik terug aan de conclusie van Eva Jinek: De moeder had een melding gedaan bij de politie omdat zij bezorgd was over het gedrag van haar ex-man. De uitkomst is dat Jeffrey en Emma niet meer leven. Jeffrey en Emma hadden geen schijn van kans toen ‘hoeders van de wet’ besloten om de rol van professionele zorgverleners op zich te nemen. ‘Hoeders van de wet’ die het gedrag van psychopaten niet herkennen omdat deze engnekken hun ware aard achter maskers verbergen. In slechts twintig minuten werd het lot van deze kinderen bepaald. Mijn mening is dat deze ‘hoeders van de wet’ een cruciale inschattingsfout hebben gemaakt. Daar moeten deze ‘hoeders van de wet’ de rest van hun leven mee dealen.
Elke dag ben ik blij dat ik met mijn verhaal naar buiten ben getreden. Het is de reden dat ik nog steeds leef. Want ook in mijn verhaal wordt de ongezonde obsessie naar mij toe door ‘hoeders van de wet’ niet opgemerkt. Dit komt omdat hun focus op mij, een vrouw, ligt. Natuurlijk heb ik met mijn handelen het Openbaar Ministerie geïrriteerd. Hun mening is dat ik hiermee een strafbaar feit heb gepleegd. Hun intensie was dat ik mijn kant van het verhaal was verzwegen al zou dit ten koste gaan van mijn leven. Een Openbaar Ministerie dat zich naar mij toe schuldig heeft gemaakt aan het schenden van mijn mensenrechten.
Nog twee stappen te gaan.
Natuurlijk zal mijn dood geen wanhoopsdaad worden. Mogelijk een statement maar die invullen kan ik er pas op ‘het moment’ aan gegeven worden. De dood betekent voor mij een nieuwe uitdaging. De dood betekent tijd voor mijzelf. De dood betekent afscheid nemen van de klootzakken die geprobeerd hebben om mijn leven tot een hel te maken. Na mijn dood wacht hun een verrassing.
De handen die ik vastgehouden heb in de afgelopen veertig jaar om iemand naar ‘de overkant’ te begeleiden zijn inmiddels niet meer te tellen. Ik koester de bijzondere warme en intieme herinneringen. Mijn dood is wel aanwezig en zeker bespreekbaar in deze periode van mijn leven. Voor mijn zus, die ik als erfgenaam heb aangewezen, heb ik een roze keramiek hart gekocht. Daar pas ik natuurlijk niet helemaal in. Maar mocht ik gevonden worden dan hangt boven mijn bed een schrijven dat mijn lichaam na mijn overlijden naar de wetenschap gaat. Vroeger toen mijn kinderen klein waren zou ik als alleenstaande moeder na mijn overlijden begraven worden zodat ze altijd een plek zouden hebben om naar toe te gaan. De gedachte dat ik na mijn dood in een kist (hokje) gepropt zou worden is niet echt mijn ding daarom heb ik, nu mijn kinderen volwassen zijn, besloten dat ik het iemand gun om de wereld door mijn ogen te bekijken.
Inmiddels ben ik natuurlijk al vijf jaar over de datum. Vijf jaar die mogelijk zijn gemaakt door hele lieve mensen die mij soms hebben moeten dragen. Vijf jaar waarin ik altijd een beroep kan doen op de medici die bereid zijn om mijn lijden dragelijk te maken. Naast pijnbestrijding gebruikt ik nu medicatie die het mogelijk maakt om de scherpe kantjes van het geweld af te halen. Vandaag vertelde ik mijn zus dat deze medicatie niet alleen mij een geluksgevoel laten ervaren, ik word er ook baldadig van. Lekker man.
#SEKSISME #WOKE TERREUR
Alieta.