Ik word wakker van een whatsapp berichtje. Het is 10.00 uur. In de Mark Veste heerst zondagsrust. Ik ben niet mijn bed uitgerookt. Jarenlang had ik er nu al een halve dag opzitten. Er staat niemand met zijn neus tegen mijn keukenraam gedrukt. De schermen van alle noodzakelijke geplaatste camera’s zijn leeg. Na vijf jaar is de overlast binnen de Mark Veste teruggebracht naar minder dan de norm. Dit gun ik iedereen en ik hoop dat er landelijke aandacht komt voor mensen die overlast veroorzaken in een buurt. Dat er ‘gevallen’ bekend zijn dat dit soms langer dan vijftien jaar duurt is echt onacceptabel. Er zal veel meer aandacht moeten komen voor mensen met psychische problematiek. Dat betekent meer overleg met zorgprofessionals. Mijn vertrouwen in de politie van Apeldoorn heb ik opgezegd. Als vrouw besef ik dat ik op mijzelf ben aangewezen. Dat is niets anders dan vijf jaar geleden. Maar wie het nu nog waagt om mij voor hoer uit te maken moet daar de gevolgen voor dragen. Je hebt een keus.
Een psychische angststoornis: angstig zijn zonder dreigend gevaar kan iemand ontwikkelen wanneer iemand door gebrek aan controle geen grip heeft op een situatie. Het zijn mensen die een slachtoffer van zichzelf maken.
Natuurlijk had ik deze vervelende woonsituatie kunnen ontvluchten. Dat heb ik alleen in het begin gedaan toen ik na een intensief behandeltraject na de diagnose kanker, als o% , een coronabesmetting niet zou overleven. Mijn uitvalsbasis was toen Zandvoort.
Maar dan was die suïcidale vrouw waarschijnlijk het slachtoffer geworden of die terminaal zieke man, of de man die om medische redenen uit huis moest worden geplaatst.
Op dit moment kan ik mijn woongenot een tien geven. Dat is vijf jaar lang anders geweest. Buiten alle intieme momenten die ik heb beleefd met de mensen die naar de overkant gingen is dit waar ik nu in verzeild ben geraakt wel het allergrootste maar ook het allermooiste project waarmee ik mijn glansrijke carrière in de zorg ga afsluiten.
Een project waar ik daders ongenadig op hun donder ga geven maar ook een eerbetoon aan alle onschuldige slachtoffers waar ik mij altijd mee verbonden zal voelen om het onrecht wat hun werd aangedaan.
Ik ben nooit mishandeld door mijn vader. Dat is ook niet in SEKSISME te lezen. Wel heb ik meer dan eens een corrigerende tik van hem gekregen. Een corrigerende tik die ik gewoon weer aan hem terug uitdeelde. Van mijn vader heb ik geleerd wat overleven is.
Vandaag ga ik verder met mijn politiedossier.
Wat de politie van Apeldoorn in mijn verhaal duidelijk heeft gemist is de ongezonde obsessie naar mij toe. Een ongezonde obsessie is eenzijdig en wordt gedreven door een verlangen naar controle en bezit. Het is natuurlijk super ongezond dat iemand macht en controle over mij wilde hebben. Dat gaat zover dat degene zelfs tot op de dag van vandaag wil bepalen wat ik op mijn website plaats. Heel hun leven is erop ingericht om mij in de gaten te houden.
In mijn verhaal leidde macht en controle tot jaloezie en stalkingsgedrag. Dat de politie deze signalen niet herkende zegt alles over hun huidige werkwijze. Maar het trieste van dit ontkennen van het gedrag van een dader heeft vrouwen zo wanhopig gemaakt dat ze ten einde raad een einde aan hun leven hebben gemaakt. Als ‘hoeder van de wet’ zul je je toch af moeten vragen hoe vaak je hierin de plank mis heb geslagen.
Ik praat met vrouwen die zijn belaagd. Een voorbeeld daarvan is dat een vrouw door een buur die niet kon omgaan met haar afwijzing haar 22 keer heeft beticht van prostitutie. Deze 22 keer staan in haar politiedossier en niet in het politiedossier van degene die 22 keer valse meldingen over prostitutie bij de politie van Apeldoorn heeft gedaan. Op deze manier ontsnapt de dader aan de aandacht van de politie. Een listige truck die schijnt te werken. De advocate vertelde mij dat ik al veroordeeld was voordat ik voor de rechter verscheen. Omdat ik erover schrijf en met mijn verhalen naar buiten treedt is het van belang om mee te gaan met de flow. Ik onderga hetzelfde als ieder ander slachtoffer. Dat leg ik mijzelf op.
Ik heb mijzelf uitgenodigd bij de rechter. Omdat ik niet 15 jaar de dupe van ‘een geval’ zou worden en ook om een statement te maken tegen de ‘hoeders van de wet’ die mij de toegang tot het recht bewust hebben geweigerd. Dat is voor later.
Ik heb heel wat gesprekken gevoerd op het bureau van politie Apeldoorn. De meest ongemakkelijke gesprekken waren de door mij bestempelde kruisgesprekken. Bij een kruisgesprek zat ik en stond de ‘hoeder van de wet’ voor me. Met één blik schatte ik op dat moment in of ik enige kans maakte op een goede uitkomst. Deze gesprekken zijn opgenomen. Zo weet ik ook dat ik het aanbod wat ik kreeg dat ik het STOP formulier mocht weigeren anders staat vermeld in mijn politiedossier. Dat gesjoemel met mijn politiedossier is al een reden om naar Straatsburg af te reizen.
In mijn verhaal speelt beleving en feitelijk bewijs een hoofdrol.
Een beleving is subjectief. Het is een manier waarop iemand iets waarneemt, ervaart of interpreteert in het hier en nu. Beleving bepaalt hoe men de werkelijkheid vorm geeft, beïnvloedt acties, emoties en overtuigingen.
Objectief betekent gebaseerd op feiten, onpartijdig en onafhankelijk van persoonlijke meningen, gevoelens of waarnemingen. Objectief is een controleerbaar feitelijk bewijs wat ik nodig heb om als zorgverlener te kunnen handelen.
Hoe vertel je een kind dat papa een corrupte politieagent was die in het dossier van een vrouw de zaken zo verdraaide dat het leek alsof het geweld wat haar overkwam haar eigen schuld was? Hoe vertel je een kind dat papa medeverantwoordelijk was voor de dood van een vrouw omdat ze door zijn corrupte handelen geen andere uitweg zag? Hoeveel feitelijk bewijs moet er nog geleverd worden?
Slaap lekker.
Tot morgen.
#SEKSISME #WOKE TERREUR
Alieta.