IK NIET DAN NIEMAND NIET!
We zijn nu 61 maanden verder. 61 maanden waarin ik genoodzaakt werd om mijzelf te beveiligen omdat ik een vrouw ben. Het is de politie van Apeldoorn die ook mij niet serieus neemt. Ik overleef door een medisch team en een sociaal netwerk. Dat hun er altijd voor mij zullen zijn ervaar ik als een luxe. Die luxe heeft niet iedereen.
Zolang ik leef zal ik met mijn verhaal naar buiten treden. Er zullen mensen zijn die zich herkennen in een rol die hun daarin hebben gespeeld. Dat is niet mijn verantwoording. De afspraak is dat ik geen namen zal noemen. Ooit zal het thuisfront toch ermee worden geconfronteerd dat hun papa niet degene was zoals hij zich thuis voordeed. Dat hun papa een ‘stille duivel’ was die er niet voor schroomde om valse verklaringen over mij af te leggen die terug te lezen zijn in mijn politiedossier. Valse verklaringen die een dekmantel zijn om zo te kunnen blijven genieten van het onrecht wat mij als vrouw werd aangedaan. Als het anders was geweest dan had hun papa als ‘hoeder van de wet’ aandacht besteed aan mijn hulpvraag in plaats van zich tegen mij te keren. Nu er steeds meer vrouwen de vrijheid voelen om mij hun verhaal toe te vertrouwen weet ik inmiddels dat ik niet het enige slachtoffer van hun papa ben. Een man met een dubbelleven. Dat hebben serie moordenaars ook. Deze kinderen hebben levenslang. Omdat het hun papa is die als ‘hoeder van de wet’ een werkwijze hanteert wat een reden is voor vrouwen om uit het leven stappen omdat hun hulpvraag werd genegeerd. Het is hun papa die vrouwen de toegang tot het recht weigerde. Dat is een bewuste keuze van hun papa. Het is zijn manier om als ‘stille duivel’ zijn minachting voor vrouwen te uiten.
Ik heb als vrouw mijn recht opgeëist en daar moet ik volgens het Openbaar Ministerie voor boeten. Een recht wat vastgelegd is in de Nederlandse Grondwet. Een Grondwet waar het Openbaar Ministerie schijt aan heeft. Een Openbaar Ministerie die verpakt in een skinny broek mij op 26 januari 2026 de les wilde lezen. Tevergeefs. Tijdens de behandeling van kanker heb ik geleerd om mij emotioneel af te sluiten (dissociatie) door mijn aandacht op iets anders te richten.
Morgen gaan we het hebben over de inhoud van die skinny broek die ik tijdens het hoger beroep onder een toga spotte. Tja, ik moest toch een manier vinden om mijn zinnen te verzetten toen ik werd overladen met wartaal. Een skinny broek met inhoud waar door mijn inner circle nu al veel plezier aan wordt beleefd.
Ik eis als vrouw mijn recht op. En op dit moment denk ik dat dit in Nederland niet gaat lukken.
Ik denk dat ik het met u even moet hebben over de messen die in een brievenbus gevonden zouden zijn. De locatie van deze brievenbus is hetzelfde waar ik ben opgewacht, ingesloten en werd bedreigd. Zijn die messen daar gewoon niet bewust neergelegd? Voor een later moment? Om mij in die krappe entree te grazen te nemen? Best eng. Dat er mensen in mijn omgeving wonen die de intensie hebben om mij te beschadigen door valse verklaringen over mij af te leggen was me de afgelopen vijf jaar wel duidelijk geworden maar om mij lijfelijk pijn te willen doen daarin heb ik ze toch onderschat. En dat alleen omdat ik nee tegen hun zei.
#SEKSISME #WOKE TERREUR
Alieta.