Vandaag het gehele politiedossier ontvangen.
En dan wordt duidelijk wat voor vuil spel er door de klagers en door de politie van Apeldoorn wordt gespeeld. Ik ben zo blij dat ik WOKE TERREUR en SEKSISME heb uitgebracht. Ik ben zo blij dat ik al die zes jaar in een medisch traject zit zodat er niet getwijfeld hoeft te worden aan mijn mentale gezondheid.
Ik heb één negatieve review geplaatst nadat ik door de klagers thuis was opgewacht, ingesloten en bedreigd. En opeens een maand voor het hoger beroep is het bedrijf wat jarenlang veel overlast veroorzaakte binnen de Mark Veste plotseling verdwenen. Jarenlang heb ik door het ontbreken van ventilatie in mijn eigen huis in de stank van chemicaliën gezeten. Psychiatrie, alcohol en drugs zijn binnen de Mark Veste echt een probleem geworden.
En dan die kleindochter. Een tokkie familie die hun opa voortdurend met zijn ellende liet stikken zodat deze oude man bij buren aan moest kloppen en nog steeds aan moet kloppen. Een tokkie familie die de talloze filmpjes negeerde waarop is te zien hoe hun opa stomdronken mij in de nacht lastig viel en met zijn eigen sleutel probeerde mijn huis binnen te dringen. Een tokkie familie die liever een verjaardag vierde en weigerde na een OK met hun opa naar de spoedeisende hulp te gaan nadat er een probleem was ontstaan. Drie uur lang heb ik daar met hun opa gezeten. Hun opa die niet alleen mij voor vieze vuile hoer uitmaakt maar dat doet bij al zijn behandelaars. Die behandelaars hebben een baas, die heb ik als zelfstandige niet. Hun opa die een psychiatrische patiënt (blijkbaar zit dit in de familie) is die hulp nodig heeft. Een tokkie familie die hun kop in het zand stak toen hun opa na verlies van een vriend diep in de problemen kwam. Hun opa die in de nacht op straat zwierf. Hun opa die in zijn auto sliep. Een tokkie familie die uit wraak een valse melding over mij heeft gedaan omdat ik niet vierentwintig uur per dag voor hun opa wil zorgen omdat hun daar te beroerd voor zijn.
Een zorgdossier wat ik heb overgedragen aan een collega omdat hun opa intimiteiten van mijn wenste. Een collega die een getuige voor mij wil zijn. En nu er overal camera’s zijn geplaatst is het eindelijk stil in mijn omgeving en staan er geen natte neuzen meer op mijn keukenraam. De bewijslast tegen de oude man is omvangrijk maar niet belangrijk voor de politie van Apeldoorn. De talloze filmpjes, de whatsapp gesprekken, de vele briefjes in mijn brievenbus, waarin duidelijk werd hoe de verwardheid van deze man toenam waren niet belangrijk omdat de focus op mij ‘een verwarde vrouw’ lag.
De lieve berichten van zijn dochter die een onbetaalde vierentwintig uur services voor haar vader van mij eiste waartegen ik nee zei. Alles is inzichtelijk. Er is geen enkel bewijs dat ik die man lastig viel. Buitenstaanders zien deze man als een geile beer die het fijn vindt om vrouwen te kleineren. Een man die het verlies van zijn eigen vrouw niet kan verwerken om het leed wat hij haar heeft aangedaan. Ik zie als professionele zorgverlener deze man als een psychiatrische patiënt die hulp nodig heeft en er is inmiddels een behandeling gestart. Het bewijs tegen deze man is omvangrijk maar daar werd door de politie van Apeldoorn niets mee gedaan. Het is de seksistische werkwijze van politie Apeldoorn die steeds weer opnieuw een onschuldig leven eist. Hun opa is een man die elke mogelijkheid benut om in de buurt van mijn woning te zijn. In de psychiatrie noemt men dit indekken. Die man zou bang voor mij zijn? Wat overblijft zijn de talloze foto’s waar de man op te zien is tijdens de uitjes die ik voor hem en andere eenzame zielen organiseerde omdat hun familie het steeds weer opnieuw af lieten weten.
Nu ga ik eerst koffie drinken en dan volgt het hele verhaal van de camera’s die één van de klagers op de gevel van de Mark Veste plaatste.
Ik doe aangifte van doxing. Mijn persoonsgegevens worden verzameld en gedeeld.
Dit is de verklaring van een persoon die tot tweemaal toe een camera op de Mark Veste plaatste om mijn gangen na te gaan nadat ik een discutabele zorgvraag had geweigerd. De eerste camera was gericht op de parkeerplaats waar ik nietsvermoedend mijn decadente zwaarbeveiligde Range Rover parkeerde.
De man had het gebied omkaderd. Telkens wanneer er beweging was in dit gebied ging bij hem de telefoon over. Het verbaasde mij dat deze man mij steeds stond op te wachten wanneer ik thuiskwam. Voor de duidelijkheid: ik had en ik heb geen interesse in deze man en zijn pseudologia fantastica verhalen die enkel over zijn geslachtsdeel gingen. Een man die gevangen zat in een bubbel van onverzadigbare geilheid.
Buren hebben mij op de camera gewezen. Op zijn balkon, achter een pilaar verborgen hing één van de camera’s die specifiek gericht was op mijn auto die ik parkeerde op de algemene parkeerplaats. Ik heb de beelden gezien waarop is te zien hoe en met wie ik naar mijn auto loop. Hoe en met wie ik van huis ging. Hoe en met wie ik thuiskwam. De man had een lijstje gemaakt van mijn aankomst en vertrektijden. Hij vroeg aan mij waar ik die avond laat nog naar toe was gegaan. Ondanks mijn verzoek weigerde de man om de camera te verwijderen. Hij wilde mij beschermen. Omdat er nergens was gemeld dat daar een camera hing heb ik dit via een A4tje gemeld op het prikbord in de openbare ruimte. De discussie over de camera heb ik inzichtelijk maar is net, als al het andere feitelijk bewijs tegen de klagers, bij de politie van Apeldoorn in de prullenbak beland. Nadat ik het A4tje had opgehangen hebben er in een korte tijd 16 bewoners van de dertig appartementen afzonderlijk hun verhaal bij mij gedaan. Sindsdien zit ik in een horrorfilm die dankzij mijn tomeloze inzet en ondanks alle tegenwerkingen van politie en justitie uiteindelijk toch een goed einde zal vinden. Dat vertrouwen heb ik dankzij mijn keigoede plan B. Want mijn bronnen zitten niet stil.
Onder druk van het door mij opgehangen A4tje haalde de man de camera weg. Ik weet niet hoelang hij illegaal informatie over mij heeft verzameld. Daarmee was de kwestie niet afgedaan. Hij plaatste camera twee. Schuin onder het raam van mijn kleine slaapkamer waar mijn kantoor is gehuisvestigd. Een plek waar ik vertrouwelijke gesprekken voer met mijn cliënten. Hierna heb ik een advocaat ingeschakeld die de man sommeerde de camera, die op ernstige wijze mijn privacy aantastte (beeld en geluidsopname), binnen 24 uur weg te halen. Deze rekening staat nog open.
Op een later moment kreeg ik van het bestuur, van een groep die wereldwijd haar volgers heeft, te horen dat de man tijdens een bijeenkomst een lezing over mij had gehouden en daar foto’s en privacygevoelige informatie over mij had gedeeld. Hierna ben ik thuis opgewacht en bedreigd. De man is niet meer welkom in deze groep. Dat ligt volgens hem aan hun en niet aan hem. Toch blijft de man deze groep als joker inzetten omdat hem dit de vrijheid geeft om door te gaan met zijn ranzige praktijken.
Tijd voor mij om een summiere digitale tik terug te geven. En dan sta je als enige vrouw voor de rechter.
De pseudologica fantastica verhalen die de man over zichzelf vertelde heb ik bij professionals laten checken. Dit omdat op internet de man zich steeds weer opnieuw tegenspreekt. De man blijkt met ernstige psychische problematiek belast te zijn. De man heeft kinderen lastig gevallen. Dat is één van de redenen waarom ik doorga totdat ik erbij neerval. Hiermee hoop ik te voorkomen dat er een herhaling komt van het meisje van Vlaardingen, wat kon gebeuren omdat mensen (instanties) massaal wegkeken.
Ik weet te doseren. Daarom zal ik mondjesmaat prijsgeven wat de klagers over mij hebben verklaard.
Alle ‘hoeders van de wet’ die met naam en toen naam zichzelf hebben geregistreerd in mijn dossier hebben zich schuldig gemaakt aan artikel 1 van de grondwet. Al deze ‘hoeders van de wet’ hebben bewust mijn kant van het verhaal voor de rechter verzwegen en al mijn feitelijk bewijs in de prullenbak gedeponeerd omdat ik een ‘verwarde vrouw’ zou zijn. Daar denkt Nederlands bekendste psycholoog heel anders over. Dat wegmoffelen van bewijsbare feiten is een strafbaar gepleegd feit. Nadat ik zelf met mijn kant van het verhaal naar buiten ben getreden over het onrecht wat mij is aangedaan, voelen hun zich op hun pik getrapt. Dit zegt iets over hun en niet iets over mij.
Ik vergeet nooit het moment dat ik mijn palliatieve traject aan het bespreken was. De verpleegkundige en ik waren aan het wachten op een arts en toen ik gebeld werd door een onbekend nummer nam ik op. Het was de agente die ik in WOKE TERREUR omschrijf als een viswijf. Normaal praten kon deze agente niet. Ik zal die blik van de verpleegkundige nooit vergeten die met verschrikte bambi ogen naar mij keek. Deze agente zat er helemaal doorheen en dacht dit op mij af te kunnen reageren.
U begrijpt beste lezers dat SEKSISME een diep geworteld probleem is onze samenleving is. Daarnaast kom ik met een onbetwistbaar feitelijk bewijs dat er bij de politie ‘vieze mannen’ werken die op ernstige wijze zich schuldig maken aan SEKSISME. Want het moet niet mogelijk zijn dat een goede beoordeling afhangt van een prestatie in een bezemkast. Een bezemkast zoals die op het bureau van politie Apeldoorn. Ik heb nog even geduld voordat ik de namen prijsgeef. Deze namen zullen bij het thuisfront keihard aankomen. Deze mannen gaan voelen hoe het is om genaaid te worden door een collega.
U begrijpt ook dat alle informatie die ik tot mij krijg valt onder mijn beroepsgeheim. Een beroepsgeheim wat ik nooit zal schenden. Het gaat immers om het feitelijk bewijs wat dit keer niet in een prullenbak zal verdwijnen.
Ik lees in mijn dossier dat een echtpaar om mij zou zijn verhuisd. Het is bijzonder dat ik deze mensen zelf nooit persoonlijk gesproken heb. Deze gereformeerde rakkers die ik heb ik per mail aangesproken op hun huftergedrag omdat hun constant mij wilden verhinderen om mijn werk als zorgverlener te doen omdat hun met ‘mijn’ cliënten gebrouilleerd waren. De man is veelvuldig vastgelegd door mijn deurbelcamera. Niemand wist dat door instanties mijn hulp was gevraagd bij een complexe zorgvraag. Een suïcidale vrouw die extreem werd getreiterd door haar bemoeizieke buren, waaronder deze gereformeerde rakkers en iemand met een valse identiteit.
Als professionele zorgverlener kom ik achter een voordeur om (medische) zorg te verlenen. Ik heb mevrouw aangeraden om contact te zoeken met de politie over het geweld wat haar werd aangedaan. Op mijn telefoon zijn meerdere geluidsfragmenten te horen die opgenomen zijn tijdens de keren dat zij op het politiebureau in Apeldoorn haar beklag deed. Die buren zouden om mij verhuist zijn? Je verleent mij als zorgverlener gewoon doorgang daar ga ik niet om smeken of uitleg over geven. Het mailcontact met deze gereformeerde rakkers is inzichtelijk. Sinds dat deze leden van een terreurbende binnen de Mark Veste zijn verhuisd is een deel van de rust teruggekeerd.
Tot maandag! Dan zal deze staatsgevaarlijke dame weer voor de rechter verschijnen om te pleiten dat vrouwen in Nederland het recht hebben op een eerlijk proces. Hetzelfde recht dat kinderen hebben om op te groeien in een veilige omgeving. Een veilige omgeving waar ze niet overgeleverd zijn aan de lusten van volwassen kerels. Kinderen horen niet te weten dat juf Maaike een piemel heeft.
Ik pleit voor de verandering dat wijkagenten nooit meer alleen achter de voordeur van een vrouwelijk slachtoffer mogen komen. Wijkagenten waar vrouwelijke slachtoffers en vrouwelijke collega’s buikpijn van krijgen omdat ze een nee tegen hun niet willen begrijpen.
Als zorgverlener heb ik werk gerelateerd vaak met huiselijk geweld te maken gehad. Dat is voor de slachtoffers niet altijd goed afgelopen. De ‘schuldvraag’ heb ik soms bij mijzelf als zorgverlener neergelegd. Inmiddels weet ik dat mij niets te verwijten valt. Het zijn de systemen waar deze vrouwen afhankelijk van werden die voor hun niet werkten, omdat ze vrouw zijn.
Na vijf jaar terreur is gebleken dat de liefde om mij heen toch sterker is dan het kwaad wat onze samenleving teistert. Op de dag dat ik door de politie aangemeld werd bij woonoverlast van de gemeente Apeldoorn, omdat ik als vermeende prostitué met mijn benen wijd mijn geld zou verdienen, ben ik langs mijn huisarts gegaan. Zo’n valse melding doet iets met een mens. Tussen twee consulten in had zij tijd voor mij vrijgemaakt. Op mijn vraag of ik een verward persoon was ontkende zij dit. Die indruk had zij op dat moment niet van mij en zij had dit ook nooit van mij gehad. In geen enkel medische dossiers stond hierover ook niets vermeld. De bewering van ‘hoeders van de wet’ van politie Apeldoorn dat ik een verwarde vrouw zou zijn staat haaks op de bevindingen van de huisarts en de behandelaars van het AMC/UMC. Het geeft aan waar het gruwelijk fout gaat. Het is de politie alles aangelegen om mij als vrouw monddood te maken.
Mijn mening over deze agenten is te soft geweest. Dit zijn voor mij gewetenloze potentiële moordenaars die schuil gaan achter een uniform. De periode waar ik nu doorheen ga is intens. Ik overleef door liefde maar ook door de muur van zorgverlening die om mij heen staat. Verdriet overheerst. Voor al die vrouwen en kinderen die niet zo’n kans als ik hebben gehad. Die ondanks hun vraag om hulp aan de grillen van hun belagers bleven overgeleverd. Zij kunnen het niet navertellen omdat incompetente ‘hoeders van de wet’ hun het leven niet gegund hebben. Deze conclusie is realistisch en heftig.
Mijn verhaal geeft duidelijkheid waar het misgaat. Mijn verhaal vertelt alles over de verziekte cultuur binnen de politie van Apeldoorn waar de minachting voor de vrouw bij binnenkomst al te ruiken is. Waar een diagnose over mij is vastgesteld door een incompetente wijkagent. Een diagnose dat ik verward zou zijn, een diagnose waarover niets staat vermeld in mijn medische dossier van het UMC/AMC. Een diagnose die de huisarts ontkent. Het was de reden dat ik vijf jaar geleden door incompetente ‘hoeders van de wet’ buiten de bescherming van de wet werd geplaatst. Onbetwistbare vaststaande feiten maken steeds meer inzichtelijk wat er mis gaat bij deze politie-eenheid. Een politie- eenheid waar seks tijdens de nachtdienst bevestigd en niet ontkent wordt. Wie is hier nu gek?
#SEKSISME #WOKE TERREUR
Alieta.