Vandaag werd ik erbij bepaald hoe bijzonder het is wat ik allemaal nog bewerkstellig terwijl ik al jaren in reservetijd leef. Reservetijd die dragelijk is omdat ik zelf mag beslissen over het einde van mijn leven. Het doet mijn door chemo en bestralingen aangedane lijf goed om na ruim vierenhalfjaar vaker in mijn bed in plaats van op de bank wakker te worden. Steeds meer kan ik genieten van mijn leefomgeving die ‘bijna normaal’ aan het worden is volgens de huidige norm.
Dit heb ik niet alleen te danken aan het contactverbod maar voor een groot deel heb ik dit ook te danken aan alle camera’s waarmee ik binnen en buiten de Mark Veste wordt omgeven. Ik ben superblij met het nieuwe belsysteem waarmee de Mark Veste sinds begin oktober is uitgerust. Het maakt voor mensen, zoals die asshole die tijdens de zitting berispt moest worden door de rechter, minder aantrekkelijk om bij mij aan te bellen om mij vervolgens voor rotte vis uit te maken. Door het huidige systeem sta je gewoon met jouw gezicht op beeld. Dat is iets wat zo’n intimiderend persoon die overduidelijk in de ‘dark site’ van de samenleving leeft, niet prefereert.
Het blijft voor mij een vreemd fenomeen dat er blijkbaar mensen zijn die ondanks mijn afwijzing, al jaren op negatieve wijze, aandacht van mij blijven vragen. Verspilde moeite. Ook het gedrag van deze persoon, die herkenbaar is aan zijn duck feets, maakt voor iedereen duidelijk dat deze behept is met een psychische stoornis. Voor deze persoon blijkt het normaal te zijn om mensen te bedreigen. #Rode vlag.
In mijn bijzijn worden geen kinderen lastiggevallen. Laat ik daar heel duidelijk over zijn. Ik ben niet iemand die wegkijkt. Die ene keer was er echt één teveel. We gaan het daar de volgende zitting over hebben.
Als zorgverlener met de expertise intensieve kindzorg, palliatieve en terminale zorg ben ik ook een ervaringsdeskundige als het gaat om complexe zorgvragen. Omdat de nieuwste roddel binnen de Mark Veste is dat ik een nep-zorgverlener zou zijn, zal ik tijdens de volgende zitting mijn speld dragen, een staatsbezit die ik al vanaf 1981 mag ‘lenen’. Daarmee snoer ik niet alleen de valse roddelaars binnen de Mark Veste de mond maar ook de ‘brigadier’, waar ik tijdens mijn eerste verhoor kippenvel van kreeg. Een persoon die dacht degenererend te kunnen doen over mijn ruim veertig jaar zorgervaring. Best wel sneu dat je als ‘brigadier’ de behoefte hebt om mij te kleineren. Ook jouw naam staat genoteerd.
Nu schoonheidsspecialisten, collega’s en andere contacten bereid zijn hun ‘geheimen’ met mij te delen die ‘hoeders van der wet’ vertrouwelijk met hun deelden wordt duidelijk dat de bezemkast niet het enige vertier blijkt te zijn op het bureau van politie Apeldoorn. Rustig maar, jullie verhalen leveren voor mij op dit moment alleen maar hilarische momenten op. Tenzij je mij iets flikt. Tja dan kan ik behoorlijk venijnig worden.
Na bijna vijf jaar kan ik de conclusie trekken dat bij de politie van Apeldoorn en het Openbaar Ministerie psychiatrie wordt verkozen boven wetgeving. Bij deze overheidsinstanties is in mijn verhaal het bewijs tegen de daders schaamteloos weggemoffeld. ‘Het tribunaal’ vertelt het verhaal dat zowel bij de politie van Apeldoorn, als bij het Openbaar Ministerie scoren belangrijker is geworden dan een mensenleven. Als het anders was geweest dan hadden beide partijen mijn kant van het verhaal voor de rechter niet verzwegen.
#SEKSISME #WOKE TERREUR
Alieta.