Categorie: nieuws

Het heeft weinig gescheeld of de p van pedofilie had in het rijtje gestaan van lhbtq+. In de jaren zeventig van de vorige eeuw was het modern om vrijdenkend te zijn over seks met minderjarigen, en was je bekrompen als je daar tegen was.

18:51 uur | 12 oktober 2023

PvdA-senator Brongersma, vele jaren lid van de Eerste Kamer tot 1977, was pleitbezorger voor de acceptatie van pedofielen, een groep waartoe hij zichzelf rekende. Hij bracht zijn grote fotocollectie onder in de Dr. Edward Brongersma Stichting met de doelstelling: ’Het bevorderen van de wetenschappelijke bestudering van seksuele relaties tussen volwassenen en jeugdigen.’ Hij was zelf homo, en vrije homoseksualiteit en vrije pedofilie lagen voor hem in elkaars verlengde.

In 1977 kwam de speelfilm Het debuut in de bioscopen, van regisseur Nouchka van Brakel. Hoofdrolspeler was Gerard Cox. Het thema was de liefde tussen de mannelijke hoofdpersoon van 41 jaar, en een meisje van 14, die zich ontwikkelde tot een seksuele relatie, compleet met afspraken in hotelkamers. In de slotscène, waarin de Gerard Cox-personage op Schiphol afscheid neemt van zijn jonge vriendin, laat de moeder van het jonge meisje met een knipoog haar dochter merken dat ze al die tijd van de relatie op de hoogte is geweest en er goedkeuring aan gaf. In een laatste beeld zie je dat het meisje volwassener en sterker het leven tegemoet treedt.

Populaire speelfilm

Het is nu niet meer denkbaar, een populaire speelfilm die seks tussen een getrouwde man van 41 en een meisje van 14 verheerlijkt. De omslag trad op in de vijf jaar tussen 1979, toen er een wetsvoorstel lag van de regering om het bezit van kinderporno niet langer strafbaar te stellen, en 1984, toen dat voorstel weer werd ingetrokken. Inmiddels zijn de wet en publieke opinie eensluidend: van kinderen van 14 jaar blijf je af, je wordt zwaar bestraft als je als volwassene seks met ze hebt. Dat het voor het kind een verrijkende ervaring zou kunnen zijn, wordt gezien als een rotsmoesje van mensen (bijna altijd mannen) die hun handen niet kunnen thuishouden.

Er is inmiddels een tweede beweging die zichzelf nadrukkelijk ziet als verlengde van de homo-emancipatie, en dat is de t van lhbtq: transseksualiteit. Net als destijds met pedofilie gaat het qua herkomst om een progressieve beweging, waar je eigenlijk niet tegen mag zijn. Als je dat wel bent, ben je oerconservatief.

Blote mannen

Er is een aparte term voor vrouwen die bezwaar maken tegen blote mannen in hun kleedkamers: TERFs: trans exclusionary radical feminist (de hele beweging wordt vanuit de VS geïmporteerd, inclusief Engelstalige woorden). Er is ook een nieuw woord gekomen naast het Nederlandse woord geslacht, en dat is gender. Gender is een Engelse aanduiding voor het geslacht waar iemand volgens zijn of haar gevoel toe behoort. Mensen zeggen dan: ’Ik ben in het verkeerde lichaam geboren.’

Die woordkeuze ’in het verkeerde lichaam geboren’ is precies het omgekeerde van wat de progressieve psychiatrie een paar decennia geleden zei. In de prachtfilm One flew over the cuckoo’s nest zijn de slechteriken de mensen die met messen en het inspuiten van zware medicijnen proberen iemand te veranderen en te verbeteren. Toen was de progressieve moraal: houd van je eigen lichaam, ook als het anders is, je bént je lichaam, lichaam en geest vallen samen. Houd van jezelf zoals je bent, leer jezelf accepteren, met veel liefde en steun van de omgeving, maar zet in hemelsnaam het mes er niet in en ga niet lopen spuiten.

Voor de progressieve psychiaters van destijds zou het een afschuwelijk idee zijn dat een jong meisje dat nog niet de leeftijd bereikt heeft dat ze rijles mag nemen zich de borsten laat afsnijden; of dat kinderen door hormoonkuren en chirurgie onomkeerbare veranderingen aan de geslachtsorganen ondergaan, waardoor ze wellicht nooit meer een normaal orgasme kunnen krijgen. (Voor volwassen mensen kun je zeggen dat als ze volledig geïnformeerd zijn ze het zelf moeten bepalen).

Eenvoudige brief

Bijna was het wetsvoorstel als hamerstuk door de Tweede Kamer gegaan waarin werd gesteld dat iedereen met een eenvoudige brief bij het stadhuis binnen twee weken zijn of haar geslachtsaanduiding in het paspoort kon veranderen. Vroeger kon je je geslacht in je paspoort alleen veranderen als je was ’omgebouwd’; volgens de huidige wet moet alleen door een arts worden onderzocht of het werkelijk om een bestendige wens gaat, en in de nieuwe wet zou iedereen zelf mogen bepalen of hij zich man of vrouw voelt.

Kleine complicaties, zoals vrouwen die het onprettig vinden dat er mannen (vaak heteromannen) naakt in hun kleedkamer komen, zijn recent door het College voor de Rechten van de Mens beoordeeld als discriminatie. Dat vrouwensporters oneerlijke concurrentie krijgen van transmannen werd ontkend, totdat er steeds meer overduidelijke voorbeelden kwamen. Het wetsvoorstel is inmiddels toch geen hamerstuk meer. Zou het kunnen dat – net als destijds bij pedofilie – ook op dit onderwerp nu een kentering te bespeuren is?

Bron: Telegraaf

Ex-‘Trans’-personen spreken zich uit: “Transgender zijn bestaat niet”.

Terwijl de voorstanders van de transgenderlobby luidkeels en hardnekkig de vermeende voordelen van “geslachtsveranderende chirurgie” verkondigen, wijzen talrijke persoonlijke getuigenissen op het gevaar van dergelijke procedures en de onwaarheden die aan het transgendersentiment ten grondslag liggen.

”Hoe weet ik of ik transgender ben”

De samenleving vecht tegen de schijnbaar alomtegenwoordige krachten van de transgenderlobby. Propaganda voor deze beweging is in elk aspect van de samenleving te zien: er is bijvoorbeeld zelfs een “Wikihow”-pagina met de titel “Hoe weet ik of ik transgender ben”.

Lobby keert zich tegen ”eigen” partij

De lobby is zo radicaal dat ze zich snel keert tegen mensen die voorheen als links werden beschouwd. Het geval van Harry Potter auteur J.K. Rowling is bekend. In 2020 schreef Rowling op Twitter dat biologische seks een realiteit is, terwijl ze relaties tussen mensen van hetzelfde geslacht en “trans” mensen verdedigde. Ondanks haar promotie van homoseksualiteit en transgenderisme was Rowling niet radicaal genoeg om de steeds machtiger wordende transgenderlobby bij te benen, wat leidde tot haar publieke sociale ostracisatie en demonisering.

Translobby machtig, maar machtig genoeg?

De sociale ondergang van J.K. Rowling diende om de immense macht te benadrukken die de translobby heeft vergaard en die de veronderstelde waarheden van elk haar argument opdringt. Maar een aantal mensen die als “transgender” leefden en zelfs operaties ondergingen om dit doel te bereiken, spreken zich nu uit over de fysieke en mentale gevaren en de leugens van de transgenderbeweging.

Kindertrauma’ leidde tot ’transitie’

Een prominente stem is die van Walt Heyer, die zelfs het gebruik van de termen ‘genderdysforie’, ’transgender’ of ‘overgang’ durft te verbieden. “Ik heb nog niet één persoon gevonden die daadwerkelijk genderdysforie heeft,” vertelde hij aan Just The News. Heyer, geboren in 1940, was een van de eerste slachtoffers van de transgenderbeweging. Hij leefde acht jaar lang als vrouw en onderging een “geslachtsveranderende operatie” voordat hij in 1991 “detransitioneerde”. Heyer is zeer open over wat leidde tot zijn besluit om als vrouw te leven toen hij 42 was, na zijn diagnose van “genderdysforie” twee jaar eerder. Hij wijt de oorzaak aan een “jeugdtrauma” van zijn grootmoeder, die hem in meisjeskleren kleedde, en aan seksueel misbruik.

Actief proces van misbruik

Heyer vertelde dat zijn grootmoeder naaister was en dat hij bijzonder geïnteresseerd was in de activiteiten van zijn grootmoeder en uiteindelijk – toen hij vier jaar oud was – interesse begon te tonen in het dragen van de dameskleding die zij maakte. Zijn grootmoeder maakte een jurk voor hem en “begon me te bevestigen en vertelde me hoe leuk ik was”. Heyer beschreef dit als een actief proces van “misbruik” dat hem zowel emotioneel als psychologisch beschadigde.

Misbruik droeg bij aan transgenderisme

Bovendien werd Heyer op 9-jarige leeftijd seksueel misbruikt door zijn oom. In feite vond dit misbruik plaats nadat zijn oom had gehoord dat Heyer jurken droeg. Heyer koppelt het misbruik direct aan zijn toegenomen gehechtheid aan de transgender ideologie: “Dat misbruik zorgde ervoor dat ik niet langer mannelijk wilde zijn. Travestie gaf me een ontsnapping.”

Diagnose genderidentiteitsstoornis

Heyer vertelde in een essay uit 2019 dat hij zich begon te concentreren op hoe hij een meisje kon worden en zelfs God vroeg hem in een meisje te veranderen, in de overtuiging dat dit zou leiden tot zijn acceptatie en bevestiging door zijn omgeving. Toch trouwde hij toen hij in de twintig was, maar onthult dat hij tegen de tijd dat hij 40 was, besloot een “genderspecialist” te zoeken, die hem diagnosticeerde met een “genderidentiteitsstoornis” De specialist adviseerde vervolgens geslachtsveranderende hormonen en een geslachtsveranderende genitale operatie. De arts verwierp het argument dat Heyers jeugdervaringen enige invloed hadden op de zaak. Heyer onderging de invasieve chirurgie waar transgender-voorstanders zo vaak van horen, waaronder borstimplantaten en “vervrouwelijkende procedures”. Bovendien veranderde hij officieel zijn naam in Laura Jensen.

Er bestaat niet zoiets als een transgender’.

Een paar jaar later besefte Heyer dat hij diep ongelukkig was met zijn keuze. Hij werd tot zelfmoordgedachten gedreven. De vertegenwoordiger van de transgenderbeweging, een genderspecialist, bagatelliseerde alle zorgen. Gelukkig luisterde Heyer niet naar dit advies en zocht professionele hulp om zijn jeugdtrauma’s opnieuw te bekijken en zo “de onderliggende omstandigheden aan te pakken die mijn genderdysforie veroorzaakten.”

Zelfvernietiging mogelijk door beschikbaarheid trans-levensstijl

Hij wees op de belangrijkste gebeurtenissen in zijn vroege leven die tot zijn geestelijke angst hadden geleid. Hij waarschuwde echter ook dat zijn destructieve stappen alleen mogelijk waren door de beschikbaarheid en promotie van de transgender levensstijl. “Als ik niet was misleid door mediaverhalen over ‘succes’ van geslachtsverandering en door artsen die zeiden dat transitie het antwoord op mijn problemen was, zou ik niet zo hebben geleden als ik heb gedaan,” schreef hij. Sinds hij in 1991 weer als man is gaan leven, is Heyer uitgesproken in zijn missie om het bedrog en het gevaar van de transgenderbeweging onder de aandacht te brengen.

”Niemand wordt geboren als transgender”

“Niemand wordt als transgender geboren,” vertelde hij aan Just The News. “De waarheid is dat transgenders niet bestaan. Er bestaat niet zoiets als een transgender.” Mensen die zich voordoen als transgender “worstelen met een bipolaire stoornis, schizofrenie, lichaamsdysmorfie, depressie of een onderliggende comorbide kwestie”, voegde hij eraan toe.

Werkelijkheid anders dan media portretteert

Hij waarschuwde dat ondanks de campagne van de media om gevallen als het zijne als “zeldzaam” voor te stellen, de werkelijkheid heel anders is. Heyer zei dat zijn inbox “vol” zat met berichten van mensen die de verschrikkelijke procedures hadden ondergaan om hun lichaam te veranderen om een ander geslacht te vertegenwoordigen en nu spijt hebben van die beslissing.

‘Ik werd gebruikt’

Een andere hooggeplaatste persoon wiens getuigenis de transgenderbeweging weerlegt is Chris Beck, een voormalig, zeer gedecoreerd lid van SEAL Team Six. Beck kondigde in 2013 publiekelijk aan dat hij als vrouw ging leven, onder de naam Kristen. In een lang interview in december vertelde Beck hoe hij in één gesprek door een arts ervan werd overtuigd dat hij transgender was en vervolgens hormoonmedicijnen kreeg toegediend. Hij werd een zeer prominent pleitbezorger van de transgenderbeweging en sprak op vele bijeenkomsten onder zijn nieuw verworven bekendheid door zijn boek Warrior Princess.

”Ik heb mijn leven verwoest”

Vorig jaar kondigde Beck echter aan dat hij was “gedetransitioneerd”. “Alles wat me de afgelopen tien jaar is overkomen heeft mijn leven verwoest,” zei hij. “Ik heb mijn leven verwoest. Ik ben geen slachtoffer. Ik heb dit mezelf aangedaan, maar ik had hulp.” Net als Heyer benadrukte Beck de rol van de pro-transgenderlobby in de samenleving, met name in de media. “Ik werd gebruikt. Ik was erg naïef. Het ging heel slecht met me,” verklaarde hij. “Ik werd misbruikt. Ik werd gepropageerd. Ik werd slecht gebruikt door veel mensen die veel meer kennis hadden dan ik. Zij wisten wat ze deden. Ik niet.”

Alle beschikbare middelen voor totale zelfvernietiging

Hij noemde ook zijn bezorgdheid om kinderen, die de argumenten van de transgenderbeweging ontvangen, als reden om zo openlijk te zijn over zijn “detransitie”. Inderdaad, terwijl de media klakkeloos genderchirurgie promoten als een manier om iemands ingebeelde identiteit te accepteren, sluiten diezelfde media de ogen voor de tragische realiteit die steeds vaker wordt gezien als gevolg van dergelijke argumenten en medische ingrepen. Zoals gezinsverdedigers hebben gewaarschuwd, speelt de beschikbaarheid van hulp bij zelfdoding een steeds grotere rol in het trieste verhaal van de transgenderbeweging.

Geestelijke kwelling onopgelost

Er komen steeds meer verhalen binnen van mensen wier geestelijke kwelling niet is opgelost door het ondergaan van een “aanpassingsoperatie”. In tegenstelling tot wat hun was beloofd, beëindigen deze arme mensen door de teleurstelling hun leven door zelfmoord. Zoals Ross Douthat onlangs in The New York Times opmerkte, nemen de redenen waarom mensen in Canada euthanasie willen, toe.

Mensenrechten impliceren geen recht op zelfkwelling

Douthat schrijft: “Het idee dat mensenrechten een recht op zelfvernietiging inhouden, de opvatting dat mensen in een staat van verschrikkelijk lijden en kwetsbaarheid werkelijk “vrij” zijn om een keuze te maken die een einde maakt aan alle keuzes, het idee dat een geneeskundig beroep de dood zou moeten opnemen in zijn reeks behandelingen – dit zijn inherent destructieve ideeën. “Ongecontroleerd zullen zij een wrede, moedige nieuwe wereld scheppen, een ontmenselijkend laatste hoofdstuk van het liberale verhaal,” waarschuwde hij.

Dit artikel verscheen eerder op tfp.org

Francis van Broekhuis heeft wat mij betreft helemaal gelijk wanneer zij in een interview tijdens de canal pride zegt: ‘je moet niemand iets opdringen’.

Met de wetenschap dat genderdysforie een persoonlijkheidsstoornis is zegt dit alles over de psychische gesteldheid van een persoon die van een ander eist om mee te gaan in zijn of haar persoonlijkheidsstoornis.

Dus voor de duidelijkheid: transseksualiteit ontstaat uit psychische problematiek. Psychische problematiek is niet overdraagbaar.

Ook voor de duidelijkheid: Het enige en juiste antwoord op de vraag wat ons tot man en vrouw maakt is: het geslacht wordt bepaald door wie de geëvolueerde reproductieve anatomie bezit om eicellen of om zaadcellen te produceren. Je draagt eicellen of je bezit de anatomie om sperma te produceren, er is geen tussenvorm.

Bijgevoegd een interview met oud-minister Ronald Plasterk.

Geachte lezers,

Afgelopen zaterdag heb ik voor het eerst de gehele canal pride Amsterdam (aandachtig) bekeken. En ja hoor mijn favoriete boot zat er ook bij. Er waren zelfs nog kaarten voor te krijgen. Helaas heb ik dit gemist.

Er waren wat uitspraken die mij opvielen en waar ik de komende tijd op zal reageren. Maar voor nu eerst een reactie op het interview van Nikkie.

Als elke transseksueel de transitie zou beleven zoals Nikkie ben ik ervan overtuigd dat er niet minder maar meer acceptatie voor deze groep zou zijn. Ten eerste: je begaat zoals het boegbeeld van politie Apeldoorn een doodzonde wanneer je op eigen initiatief besluit om cis mensen buiten te sluiten. Dat heet discriminatie en ik zie het als polarisatie. Ik ben er stellig van overtuigd dat door dit besluit van het boegbeeld van politie Apeldoorn de cultuur binnen deze overheidsinstantie totaal wordt ontwricht. Het is één van de punten die ik tijdens de volgende zitting bij de rechtbank zal bespreken. Willen we iets bereiken dan hoort het samen te zijn en niet jij tegen mij. Nikkie is een persoon die ik respecteer omdat Nikkie zichzelf verantwoordelijk acht voor de weg die Nikkie ingeslagen is. Uit ervaring weet ik dat een weg naar jezelf ontzettend lang kan zijn. Nikkie is een persoon die niet 24/7 de frustratie wanneer het even tegenzit afreageert op de samenleving. Wat Nikkie siert is dat er een samen is. Zo hoort het te zijn!

Alieta.

Gisterenavond heb ik aan Eva Jinek mijn boek C’est la Vie aangeboden en tegelijk meer aandacht gevraagd voor wat je als mens doormaakt nadat je de diagnose kanker hebt gekregen. In C’est la Vie beschrijf ik – beknopt – hoe de diagnose niet alleen mijn leven fundamenteel veranderde, maar ook dat dit na een pittige behandeling niet automatisch betekende dat ik mijn leven na een control-alt-delete weer kon voortzetten zoals voorheen.

Oei, spannend. Naar aanleiding van de lancering van mijn nieuwe boek C’est la Vie ben ik geïnterviewd voor het RTL7 programma “Op de zaak”. In een prachtige omgeving is het een mooi item geworden. Meer mag ik er nog niet over zeggen, maar je kunt het zien in de uitzending van 26 december en 1 januari. Kijk je mee?

• 

• 

• 

In het boek Zorgpooiers is de 57-jarige Alieta erg openhartig. Niet alleen geeft zij kritiek op het “kapitalistische bolwerk in de zorg”. Ook moedigt zij zorgverleners aan om niet alles zomaar te pikken. Lees het volledige artikel zoals het in de Stedendriehoek is verschenen.

Met grote trots presenteer ik mijn debuut FOEI! Een psychologische thriller over het leven van nachtzuster Evi Vermeulen. Gedurende vijf jaar heb ik met veel plezier aan dit realistische verhaal gewerkt. Ik wens iedereen heel veel leesplezier!