Auteur: Alieta

 FEMICIDE: het opzettelijk doden van vrouwen en meisjes.

Tijdens een zitting in de rechtbank te Zutphen is duidelijk geworden waarom in Nederland elke acht dagen een vrouw door geweld om het leven wordt gebracht. Hiermee is voor mij een einde gekomen aan mijn onderzoek. WOKE TERREUR en SEKSISME zijn door de Koninklijke Bibliotheek erkend als cultureel erfgoed van Nederland. WOKE TERREUR en SEKSISME zijn onderdeel van mijn nalatenschap waarin ik heb vastgelegd dat in Nederland de mensenrechten van vrouwen met voeten worden getreden. 

In mijn nalatenschap heb ik vastgelegd dat ik geen “vieze vuile hoer” ben, die ’s nachts met haar benen wijd haar geld zou verdienen. Ik ben een vrouw die elke dag opnieuw weer moet dealen met de gevolgen van baarmoederhalskanker. 

In mijn nalatenschap heb ik ook vastgelegd dat grensoverschrijders voor mij het gezicht zijn geworden van het kwaad in onze samenleving. Mensen met (onbehandelde) psychische problematiek en een verziekte cultuur binnen overheidsinstanties, zijn het antwoord op mijn vraag waarom het elke acht dagen in Nederland zo gruwelijk misgaat. 

Grensoverschrijders zijn toxische mensen die jouw fysiek, verbaal of non verbaal laten weten dat ze geen respect voor je hebben. Grensoverschrijders zijn mensen die zonder schaamte persoonlijke grenzen overschrijden. Grensoverschrijders kennen geen empathie, zijn manipulatief, narcistisch en hebben een laag zelfbeeld. Hun eigen belang gaat altijd boven dat van een ander. Grenzen overschrijden is aangeleerd gedrag en betekent niets anders dan dat iemand nooit goed naar zichzelf heeft gekeken.   

Femicide: moord op vrouwen en meisje, zal blijven bestaan zolang er grensoverschrijders en overheidsinstanties zijn die niet de moeite willen nemen om vrouwen te beschermen tegen het kwaad wat onze samenleving teistert. 

De uitspraak van de politierechter heeft laten zien dat wij van mening verschillen. Dat is de conclusie. Deze politierechter, die haar persoonlijke gevoelens mee liet spreken, vertegenwoordigt het huidige rechtsstelsel waar ik mij tegen verzet omdat het mij als vrouw niet beschermd. Omdat deze politierechter wettelijk over een hogere macht beschikt zal ik mij tot aan het hoger beroep schikken naar het vonnis wat zij mij heeft opgelegd. Een vonnis dat het bewijs is dat het rechtsstelsel in Nederland onmiskenbaar tekort schiet als het gaat over de mensenrechten van vrouwen in Nederland. Een vonnis wat betekent dat ik mijn legale pepperspray nog elke dag bij mij moet dragen omdat overheidsinstanties mij niet willen beschermen tegen het kwaad wat onze samenleving teistert.

14-06-2025

Het is vandaag precies een maand geleden dat ik als verdachte in de rechtbank van Zutphen voor de politierechter moest verschijnen. Op de vraag hoe het met mij gaat kan ik alleen maar antwoorden dat het beter met mij gaat. De suïcidale gedachtes waar ik door oververmoeidheid last van kreeg zijn op dit moment niet meer aanwezig. Naast de professionele hulp helpt het zeker dat ik op dit moment niet meer gestoord wordt in mijn nachtrust. De dosering medicatie die ik nodig heb om overdag te functioneren voldoet. Drie dagen in de week ben ik productief en vier dagen in de week relax en slaap ik. Dit laatste heeft alles met mijn gezondheid en veranderde woonomgeving te maken. Er heerst meer rust. U zult begrijpen dat ik over het verloop van mijn strafzaak tot aan het hoger beroep geen mededelingen kan doen. Persoonlijk heb ik geen idee hoever ik kom met mijn aandacht die ik vraag voor geweld tegen vrouwen in Nederland. Maar het voelt voor mij bijzonder goed dat mijn kant van het verhaal in WOKE TERREUR en SEKSISME voor altijd is vastgelegd.  

Toen bleek dat door dubieus handelen door ‘hoeders van de wet’ mij de toegang tot het recht dreigde te worden ontzegd moest ik als vrouw zelf een mogelijkheid creëren om toch de aandacht van dat recht en uiteindelijk van de rechter te krijgen. Dat is mij gelukt. Er is aandacht voor mijn zaak. In tegenstelling tot wat mij door de advocate was verteld, dat ik mogelijk niet veel tijd zou krijgen om te spreken, zie ik het toch als in mijn voordeel dat mede door mijn inbreng de zitting driekwartier uitliep. Tijdens de zitting heb ik aandachtig geluisterd wat er werd gezegd. Voor mij is duidelijk geworden dat wat ik in WOKE TERREUR en SEKSISME heb geschreven maar ook wat ik als tekst op mijn website had geplaatst, alleen maar werd bevestigd.

De politierechter begon de zitting met dat zij mijn brief en de boeken WOKE TERREUR en SEKSISME had ontvangen. Deze twee boeken maken onderdeel uit van mijn strafzaak dus zullen ze voor een eerlijk proces gelezen moeten worden. Zelf had ik symbolisch naar de zitting mijn 10 cm dikke ordner meegenomen waarin mijn aangiftes zaten met de bijbehorende bewijslast. Aangiftes die strafbare feiten bevatten maar ondanks de bewijslast, bij het openbaar ministerie en de politie van Apeldoorn bewust in de prullenbak zijn terechtgekomen net als de meer dan de vijftig meldingen die ik door de jaren heen schriftelijk bij de politie van Apeldoorn en het Openbaar Ministerie heb gedaan. Het is één van de redenen waarom het in Nederland elke acht dagen zo verschrikkelijk misgaat.

Op 12 mei 2025, de dag van de verpleging, heb ik mij als zorgverlener uit laten schrijven. Niet alleen om de reden dat mijn gezondheid het niet meer toelaat om mijn beroep als zorgverlener nog uit te oefenen maar ook omdat ik het niet accepteer om als vrouw en zorgverlener voor ‘hoer’ of ‘vieze vuile hoer’ te worden uitgemaakt. Negentig procent van de zorgverleners krijgen dagelijks te maken met fysiek en verbaal geweld. Dat is voor mij onacceptabel. Er bestaat niets wat dit absurde gedrag rechtvaardigt. 

Na een periode van rust zal ik beginnen met WOKE TERREUR 3: HET TRIBUNAAL, waarin het functioneren van politie Apeldoorn en het Openbaar Ministerie onder een vergrootglas ligt. Na de bekentenis van een hoofdagent, dat hij één van degene was die had genoten van de verboden zoete vruchten tijdens de nachtdienst, is de smoes ’te weinig capaciteit’ onbruikbaar geworden. Hoe leg je eigenlijk als ‘hoeder van de wet’ aan slachtoffers en de nabestaanden van een slachtoffer uit dat toen je nodig was jij schaamteloos jouw vertier zocht in de ‘bezemkast’ op het bureau van politie Apeldoorn?

Wie zijn eigenlijk die ‘hoeders van de wet’ die onder werktijd gebruik maakten (maken?) van deze afwerkplek? Welke keuze maak je als ‘hoeder van de wet’ bij een 112 melding? Ben ik als zorgverlener mogelijk te praktisch ingesteld wanneer ik me afvraag hoe je tijdens zo’n nachtelijke escapade omgaat met een oproep voor een reanimatie? Ga je, wanneer elke minuut telt, daar dan met je broek op de enkels naartoe? Of wacht je tot je klaar bent met je daad? Ik ben oprecht nieuwsgierig naar het antwoord op mijn vraag. 

Vandaag heb ik de uitzending van 21 mei van Eva Jinek teruggekeken. Mijn maag draaide om wanneer ik die politiechef hoor praten. Een bullshit verhaal. Dat instanties steeds weer schuilgaan achter elkaar is toch iets om kotsmisselijk van te worden? Laat mij als slachtoffer dan maar veertig uur ‘schoffelen’. Van het huidige overheidsbeleid hoef je niets te verwachten, dat is duidelijk toe aan een reanimatie. 

18-08-2025. Het is inmiddels ruim drie maanden geleden dat ik voor de politierechter moest verschijnen. Deze eerste zitting was een begin van een reeks die uiteindelijk bij het Europees Hof voor de Rechten van de Mens zal eindigen. Voor ik mij bij het Europees Hof van de Rechten van de Mens kan melden moet ik eerst in Nederland alle voorgeschreven stappen hebben gezet. Na mijn onderzoek binnen de politie en het OM (Openbaar Ministerie) ga ik mij nu in hogere regionen begeven nadat het feitelijk is bewezen dat zowel de politie als het OM zich in mijn stalkingsverhaal schuldig hebben gemaakt aan het discrimineren van mij, een biologische vrouw. Tijdens elke nieuwe zitting zal steeds meer duidelijk worden hoe seksisme het rechtstelsel in Nederland heeft aangetast. Tot nu toe heb ik ondanks mijn aantoonbare bewijslast ‘het achterste van mijn tong’ nog steeds niet laten zien maar dat gaat bij een volgende zitting wel gebeuren. Hier verheug ik mij op.  

In Nederland mag ik als vrouw blijkbaar geen tik teruggeven nadat ik zelf zware klappen te verduren kreeg. Dan sta je als enige en vrouw voor de rechter. Dat is zorgwekkend. Het tweede punt wat belangrijk is om tijdens de volgende zitting te bespreken is het ziekelijke treitergedrag waar onschuldige bewoners binnen de Mark Veste jarenlang slachtoffer van zijn geworden. Ziekelijk treitergedrag waar niet alleen ‘parasieten’ binnen de Mark Veste zich schuldig aanmaken maar ook het lijstje van namen van ‘hoeders van de wet’ behorende bij het basisteam van politie Apeldoorn, wordt steeds langer. 

Het is zeker zinvol geweest om met mijn verhaal naar buiten te treden. Tot nu toe heeft het mij alleen maar winst opgeleverd. 

19-10-2025

De datum van het hoger beroep is bekend. Weer een stap dichter bij mijn doel. Ik kan niet wachten. Dat er nergens zoveel wordt gelogen als in een rechtbank is een feit. Zal er na jaren van ziekelijk (synoniem van pervers) treitergedrag, doodsdreigingen en valse beschuldigingen eindelijk een einde komen aan mijn al jaren durende stalkingszaak?

Natuurlijk gaan we het in mijn volgende boek hebben over Roze in Blauw. Een ongefundeerd, elitair, polariserend en discriminerend netwerk binnen de politie wat een bedreiging vormt voor de norm man en vrouw. Het Roze in Blauw wat opgericht is om aandacht te vragen voor basale homorechten blijkt op dominante wijze overgenomen te zijn door mensen die behept zijn met psychische problematiek. Zolang er geen L van lesbisch, H van homoseksueel of B van biseksueel op je voorhoofd staat gekalkt word je door het huidige elitaire netwerk binnen de politie keihard afgewezen omdat je niet voldoet aan hun norm.  

We gaan het hebben over vrouwenhaat en over incels, de extreme spiegel van onze samenleving. We gaan het hebben over transmaxxing: als vrouw leven omdat een mannenleven te zwaar is. We gaan het hebben over vrouw zijn, vrouw worden of vrouw doen? 

‘Ik ben zo blij met mijn nieuwe poes,’ hoor ik de man zeggen. Er loopt een rilling over mijn rug.

Keiharde cijfers geven aan dat 45 % van de mannen ontevreden is over de lengte van zijn penis. Op basis van gedrag zijn deze mannen er doorgaans zo uit te pikken. Maar is deze onvrede over een te klein geslachtsdeel echt een reden om de overstap van man naar vrouw te maken? En wat heeft die hardnekkige zweem van machisme bij de politie hiermee te maken?

Wie beschermt tienermeisjes tegen pedofielen die door een uitspraak van de rechter vrije toegang krijgen tot het vrouwendomein? Wie zijn die mannen die schaamteloos koketteren met hun geslachtsdeel in kleedkamers die enkel en alleen voor vrouwen en meisjes bedoeld zijn? Wat is hun motief? Hoe dun is de scheidslijn tussen gender en een perverse narcist?

Wie zijn die mannen die de nee van een vrouw structureel negeren? Wie zijn die mannen die weten dat hiermee altijd het geweld tegen een vrouw begint? Waar komt dit onacceptabele gedrag vandaan? Onderzoek wijst uit dat naast een gekneusd ego, machteloosheid hierin een grote rol speelt. 

Maar de meest positieve verandering op dit moment is wel dat niet alleen ik maar ook mensen met een bijzondere geaardheid, zich binnen de muren van de Mark Veste weer vrij kunnen bewegen, zonder belaagd en uitgescholden te worden. Mensen die van meet af aan mijn vertrouwen konden genieten. Mensen die geen aanspraak wilden maken, op een onwettig elitair beleid van het Roze in Blauw, wat in strijd is met artikel 1 van de grondwet. Een onwettig elitair beleid dat niet alleen door het boegbeeld van politie Apeldoorn maar ook door ‘hoeders van de wet’ behorende bij deze politie-eenheid tot op de dag van vandaag nog steeds wordt gehanteerd.  

Film tip: The Regretters. Op de vlucht voor jezelf. Een verhaal dat dieper gaat dan een penis.

14-11-2025

Vandaag werd ik erbij bepaald hoe bijzonder het is wat ik allemaal nog bewerkstellig terwijl ik al jaren in reservetijd leef. Reservetijd die dragelijk is omdat ik zelf mag beslissen over het einde van mijn leven. Het doet mijn door chemo en bestralingen aangedane lijf goed om na ruim vierenhalfjaar vaker in mijn bed in plaats van op de bank wakker te worden. Steeds meer kan ik genieten van mijn leefomgeving die ‘bijna normaal’ aan het worden is volgens de huidige norm. 

Dit heb ik niet alleen te danken aan het contactverbod maar voor een groot deel heb ik dit ook te danken aan alle camera’s waarmee ik binnen en buiten de Mark Veste wordt omgeven. Ik ben superblij met het nieuwe belsysteem waarmee de Mark Veste sinds begin oktober is uitgerust. Het maakt voor mensen, zoals die asshole die tijdens de zitting berispt moest worden door de rechter, minder aantrekkelijk om bij mij aan te bellen om mij vervolgens voor rotte vis uit te maken. Door het huidige systeem sta je gewoon met jouw gezicht op beeld. Dat is iets wat zo’n intimiderend persoon die overduidelijk in de ‘dark site’ van de samenleving leeft, niet prefereert. 

Het blijft voor mij een vreemd fenomeen dat er blijkbaar mensen zijn die ondanks mijn afwijzing, al jaren op negatieve wijze, aandacht van mij blijven vragen. Verspilde moeite. Ook het gedrag van deze persoon, die herkenbaar is aan zijn duck feets, maakt voor iedereen duidelijk dat deze behept is met een psychische stoornis. Voor deze persoon blijkt het normaal te zijn om mensen te bedreigen. #Rode vlag.

In mijn bijzijn worden geen kinderen lastiggevallen. Laat ik daar heel duidelijk over zijn. Ik ben niet iemand die wegkijkt. Die ene keer was er echt één teveel. We gaan het daar de volgende zitting over hebben.

Als zorgverlener met de expertise intensieve kindzorg, palliatieve en terminale zorg ben ik ook een ervaringsdeskundige als het gaat om complexe zorgvragen. Omdat de nieuwste roddel binnen de Mark Veste is dat ik een nep-zorgverlener zou zijn, zal ik tijdens de volgende zitting mijn speld dragen, een staatsbezit die ik al vanaf 1981 mag ‘lenen’. Daarmee snoer ik niet alleen de valse roddelaars binnen de Mark Veste de mond maar ook de ‘brigadier’, waar ik tijdens mijn eerste verhoor kippenvel van kreeg. Een persoon die dacht degenererend te kunnen doen over mijn ruim veertig jaar zorgervaring. Best wel sneu dat je als ‘brigadier’ de behoefte hebt om mij te kleineren. Ook jouw naam staat genoteerd. 

Nu schoonheidsspecialisten, collega’s en andere contacten bereid zijn hun ‘geheimen’ met mij te delen die ‘hoeders van der wet’ vertrouwelijk met hun deelden wordt duidelijk dat de bezemkast niet het enige vertier blijkt te zijn op het bureau van politie Apeldoorn. Rustig maar, jullie verhalen leveren voor mij op dit moment alleen maar hilarische momenten op. Tenzij je mij iets flikt. Tja dan kan ik behoorlijk venijnig worden.

Na bijna vijf jaar kan ik de conclusie trekken dat bij de politie van Apeldoorn en het Openbaar Ministerie psychiatrie wordt verkozen boven wetgeving. Bij deze overheidsinstanties is in mijn verhaal het bewijs tegen de daders schaamteloos weggemoffeld. ‘Het tribunaal’ vertelt het verhaal dat zowel bij de politie van Apeldoorn, als bij het Openbaar Ministerie scoren belangrijker is geworden dan een mensenleven. Als het anders was geweest dan hadden beide partijen mijn kant van het verhaal voor de rechter niet verzwegen. 

23-11-2025

Een zondagmorgen als die van vijf jaar geleden. Rust en stilte overheerst. Zolang het parkeervak op de parkeerplaats leeg blijft is er hoop dat dit vandaag ook zo zal blijven. De pseudologia phantastica verhalen die jarenlang over mij werden verspreid lijken steeds meer naar de achtergrond te verdwijnen. Pseudologia phantastica verhalen die door politie en justitie ten onrechte als waarheid werden aangenomen. 

Het blijkt dat binnen Europa meer dan 60% van de kinderporno in Nederland wordt gedownload. Als het binnen Europa over agressie tegen hulpverleners gaat is Nederland de koploper. In Nederland wordt elke week tenminste één vrouw om het leven gebracht. Een vrouw die nee zei tegen een dader. Er zijn geen cijfers bekend als het om geweld tegen kinderen gaat. Maar ik voorspel u dat deze schrikbarend hoog kunnen zijn.

Hoe onveilig is Nederland? Waarom zou ik mij als vrouw niet mogen verdedigen tegen het kwaad dat onze samenleving teistert? Het antwoord is: seksisme. In principe leven we anno 2025 nog steeds in een ‘mannenwereld’. Het boeit mij werkelijk niet of deze mannen een broek dragen of een jurk. Maar wat daar onder die jurk of in die broek zit hoef ik niet te weten. Wanneer je de behoefte hebt om dit ongewenst met mij en de samenleving te delen past dit bij het profiel van een perverse narcist.

Ik ben trots op mijzelf dat ik de nachtmerrie die vijf jaar geleden begon voor mensen draagbaar heb kunnen maken. 

24-11-2025

Na vijf turbulente jaren merk ik dat er positieve veranderingen plaatsvinden binnen de muren van de Mark Veste. Dat ik al enige maanden niet meer op de bank in mijn huiskamer wakker hoef te worden geeft mij zoveel vertrouwen dat ik inmiddels de twee afzonderlijk dekbedden heb gebundeld tot één winterdekbed.

Nu de laatste verdwaalde corrigerende gele post-it-note recent nog afgestraft werd met de reactie: bemoei je met je eigen leven anonieme klootzak, is dit voor mij een bevestiging dat er blijkbaar meer mensen zijn binnen de Mark Veste, die vinden dat je je niet hebt te bemoeien met het leven van een ander. Bemoeienis wat alles zegt over jouw eigen armoedige bestaan.

Want wie denk je wel niet wie je bent om mij ter verantwoording te roepen over mijn zorg aan een suïcidale vrouw? Een vrouw die door haar buren en medebewoners extreem werd gepest. Door mensen die niet alleen haar maar sinds 2023 ook mij voor ‘vieze vuile hoer’ dachten uit te kunnen schelden. Wie denk jij wel niet wie je bent om mij ter verantwoording te roepen als het om een uithuisplaatsing gaat van een man op basis van medische gronden? Ik zeg u: rot op uit mijn leven! 

Het is schrijnend om te lezen dat er nog steeds ‘hoeders van de wet’ zijn die zich onder de baas zijn tijd bezig houden met seks en drugs terwijl er nog zoveel onbehandelde dossiers op een stapel liggen.

30-11-2025

Steeds meer krijg ik er vertrouwen in dat na vijf jaar ‘zwaar weer’ de rust in de Mark Veste definitief weer zal keren. Vijf jaar die ik niet overleefd zou hebben als ik door mijn eigen medische status niet omringd zou zijn door professionele zorgverleners. Het AMC blijft voor mij een veilige plek. Ondanks dat ik meerdere keren door het handelen van politie en justitie geconfronteerd ben met machteloosheid sta ik nog steeds ‘fier’ overeind. Machteloosheid die andere slachtoffers ook gekend hebben maar die het geweld niet overleefd hebben. Dat we in Nederland te maken hebben met een falend beleid van de overheid is ook in mijn verhaal een overduidelijk bewijs. 

Ondertussen ben ik mij gaan verdiepen in het antwoord op de vraag waar dat toenemende geweld vandaan komt. Een groot deel van geweld heeft als oorzaak een onverwerkt jeugdtrauma. Door een jeugdtrauma kan iemand soms een leven lang met zichzelf in de knoop zitten. Veel behandelaars durven deze kwetsbare patiënten niet te confronteren met hun verleden, omdat ze bang zijn dat deze kwetsbare  patiënten niet te confronteren met hun verleden, omdat ze bang zijn dat de patiënten dit niet aan kunnen.

Kinderen kiezen er niet voor om in een disfunctioneel gezin op te groeien. Kinderen kiezen er niet voor om gepest te worden op school. Kinderen willen niet uitgelachen worden door andere kinderen en leraren. Kinderen willen niet opgroeien met vernedering. Kinderen worden niet gemeen geboren. Maar op een dag word je zo kwaad dat je terugslaat om de wereld te laten zien dat je bestaat. Het is de dag dat je je eerste slachtoffer maakt. Een tweede slachtoffer maken blijkt na een eerste alleen maar makkelijker te zijn. 

Kindermishandeling is verbonden met talloze negatieve gevolgen gedurende de levensloop. De meest onbesproken van kindermishandeling is psychische of emotionele verwaarlozing door een ouder. Psychische en emotionele verwaarlozing op jonge leeftijd kan leiden tot emotionele problemen zoals, angst depressieve gevoelens, een laag zelfbeeld, gedragsproblemen en identiteitsproblemen: Het zelfbeeld wordt negatief beïnvloed, en er kunnen problemen met de eigen identiteit ontstaan.

Nog minder dan twee maanden te gaan tot het hoger beroep. Ik ben er klaar voor.

Als zorgverlener heb ik in 1981 in de eed/gelofte afgelegd. Dit houdt onder ander in dat ik gebonden ben aan een zorgplicht.

Zorgplicht houdt niet in dat ik mee moet gaan in een persoonlijkheidsstoornis van een ander. 

Zorgplicht houdt ook niet in dat ik verantwoordelijk ben voor een buurman die structureel stomdronken mij in de nacht uit mijn slaap hield. Zorgplicht houdt ook niet in dat ik handtastelijkheden van zo’n stomdronken persoon moet accepteren.

Zorgplicht houdt ook niet in dat er van mij verwacht wordt dat ik ga bemiddelen in buren issues. Daar is de politie voor. Die het in praktijk te vaak af laat weten.

Tot vijf jaar geleden kwam ik in de Mark Veste anoniem en enkel op verzoek achter de voordeur van een bewoner met een zorgvraag. Sinds vijf jaar ligt mijn handelen als zorgverlener onder een vergrootglas. In die vijf jaar ben ik door personen, met ernstige psychische problematiek, door talloze valse meldingen bij de politie van Apeldoorn, waar een boegbeeld met een onwettige functie de scepter zwaait, op ernstige wijze in diskrediet gebracht. Vijf jaar slachtoffer zijn is lang. Onacceptabel lang. En dat alleen omdat mijn genderidentiteit vrouw een eerlijk proces in de weg staat. Aan mijn bewijslast kan het niet gelegen  hebben. Helaas is dit bij de politie van Apeldoorn en bij het Openbaar Ministerie in de prullenbak beland. Toch mag ik ‘dankbaar’ zijn. Er zijn vrouwen die na talloze meldingen hun dader niet overleeft hebben. Mijn vertrouwen in deze overheidsinstantie, waar ‘hoeders van de wet’, gedekt door collega’s, straffeloos door kunnen gaan met onacceptabel gedrag, is inmiddels tot ver onder het vriespunt gedaald.

Nederlands bekendste psycholoog maakt zich om mij geen zorgen. Zelf vraag ik mij af of de chemokuren mogelijk een bijdrage hebben geleverd aan mijn scherpzinnigheid.

Bij deze wil ik de bestuursleden van Roze 50 plus bedanken over de openheid van zaken die ik aangaande over mij via hun heb verkregen.

21-12-2025

De afgelopen week is er binnen de Mark Veste één van de grootste overlastproblemen opgelost. Dit heeft er toe geleid dat de kwaliteit van mijn leef- en woonomgeving enorm is verbeterd. Na vijf jaar wordt mijn huis steeds meer als van mij.

Inmiddels ben ik begonnen met de balans op te maken. Natuurlijk ben ik er supertrots op wat er in het laatste half jaar is bereikt. Nadat ik op een eigen gecreëerde wijze mij de toegang tot de rechter had verleend is er binnen de Mark Veste veel in positieve zin veranderd. Deze op eigen manier de toegang tot de rechter creëren was nodig omdat ‘hoeders van de wet’ en het Openbaar Ministerie mij deze toegang niet wilden verlenen. Schaamteloos werd ik als vrouw door overheidsinstanties buiten de bescherming van de wet geplaatst. Het zijn overheidsinstanties die een systeem hanteren van ‘de slager keurt zijn eigen vlees’. Zolang dit aan de orde is zal er in de toekomst ook niets verbeteren.

Een zeer pijnlijk maar onbetwistbare conclusie van dit ‘de slager keurt zijn eigen vlees’ systeem geeft een duidelijk beeld hoe daardoor in Nederland onschuldige vrouwen en kinderen geofferd worden mede omdat bij deze overheidsinstanties kennis van psychiatrie ontbreekt. 

Of ik een wereldverbeteraar ben?

Niet alles waar je mee geconfronteerd wordt, kun je veranderen. Maar er verandert niets tot je de confrontatie aangaat. (James Baldwin).

Ondanks dat het vijf intens bewogen jaren waren had ik ze met alle kennis die ik heb opgedaan en met alle prachtige mensen die ik (digitaal) heb ontmoet niet willen missen. Het heeft mij rijker gemaakt.

Ik hoop wel dat alle partijen (imposante lijst) die ik onder de aandacht van de rechter breng genoeg gespaard hebben. Er hangt een prijskaartje aan mijn ‘nee’ niet respecteren maar zeker ook aan het wegkijken en het aan mijn lot overlaten. Ik ben deze onzin immers niet begonnen. Na mijn diagnose wilde ik alleen maar rust. Dat hebben jullie mij niet gegund. 

Dat je als vrouw met gelijke munt terugslaat en dan als enige en als vrouw voor de rechter moet verschijnen maakt duidelijk dat we in Nederland te maken hebben met seksisme maar ook dat we in Nederland te maken hebben met ernstige gerechtelijke dwalingen. Wanneer we daar de komende zitting(en) niet uitkomen verdient deze absurditeit de aandacht van Europa.

Nu bewezen is dat ‘hoeders van de wet’ van politie Apeldoorn en het Openbaar Ministerie lak hebben aan artikel 1 van de Grondwet wijs ik u op artikel 6 van de Grondwet. Vrijheid van Godsdienst en levensovertuiging.

Ik heb de verhalen over de ervaringen met het boegbeeld van politie Apeldoorn aandachtig aangehoord. Wat de consequenties zijn wanneer je niet meegaat in de denkwijze van dit boegbeeld. Is het echt dat je baan op het spel staat omdat je niet meegaat in het verhaal over gender wat tussen de oren zit? Ziet niemand de patronen van mensen die hun genderidentiteit inzetten om macht en controle over hun omgeving te krijgen? De afgelopen vijf jaar heb ik na moeten denken over iets wat voor mij eerder als vanzelfsprekend was.

Ik ben tot de conclusie gekomen dat het mijn levensovertuiging is dat er niets anders bestaat dan man of vrouw. En dat er over het bepalen van een geslacht bij de geboorte ook geen discussie mogelijk is. In mijn artikel geslachtsbepalend onder het kopje nieuws kunt hier alles over lezen. Nu ik hier publiekelijk open over ben geweest mag ik verwachten dat iedereen mij hierin respecteert. Degene die de mens ontworpen heeft goed over het ontwerp nagedacht. Verwarring over het geslacht heeft deze ontwerper uitgesloten. Zo zijn mannen levenslang verbonden aan het mannelijk orgaan, de prostaat. Een orgaan wat in het vrouwelijk lichaam niet voorkomt. C‘est la Vie. 

Het is zoals een bekende Nederlander uitlegde: ‘Ik heb mijn  . . . (een imitatie van het vrouwelijk geslachtsorgaan) van het ‘ziekenfonds’ gekregen. Maar ook ook na de ‘genderbevestigende’ operatie zal ik nooit van mijn penis afkomen. Het heeft nu alleen een andere vorm. Maar ik kan er nog steeds aanzitten’. Ik ben wel van die Hollandse nuchterheid.

Vrouwelijke mannen en mannelijke vrouwen zijn er sinds mensenheugenis geweest. Transseksualiteit is voor mij een woord dat ik niet mee ga nemen naar 2026. Het strookt niet met mijn levensovertuiging en past niet bij mijn visie over het leven. 

In Seksisme schrijf ik over het verschil tussen een transgender en een transactivist. Ze zijn allebei dragers van dezelfde vlag. Een vlag die steeds vaker staat voor agressie en geweld. Dit is wat hun uitdragen. Hoewel door het boegbeeld en ‘hoeders van de wet’ van politie Apeldoorn de L van lesbisch, de H van homo en de B van biseksueel uit het rijtje van bijzondere genderidentiteiten blijken te zijn geschrapt, zijn deze mensen, net als vijf jaar geleden, in de Mark Veste van harte welkom.  

Snuit je neus!

25 december

Kerst 2025. 

In de Mark Veste heerst een vredige rust. Toen ik gisteren thuiskwam werd voor mij de deur opengehouden door de man die het in het verleden vanzelfsprekend vond om mij voor ‘vieze vuile hoer’ uit te schelden enkel omdat ik weigerde om te bemiddelen tussen hem en de eigenaar van de honden die in de Mark Veste al jarenlang voor ongelooflijk veel overlast zorgden. Al eerder vertelde ik u dat ik alleen maar achter een voordeur kom om een zorgvraag te beantwoorden en dat ik mij niet bemoei met issues tussen buren. 

Terwijl de man gisteren de deur voor mij openhield zweeg hij. 

2025 was een enerverend jaar. Terwijl ik geniet van alle liefde waarmee ik word omgeven sta ik stil bij de prachtige vrouw die twee weken geleden bewust uit het leven is gestapt. ‘Ik heb genoeg middelen in huis om er voor mijzelf een eind aan te maken’ had zij in praktijk gebracht. Ondanks alle vragen had zij tijdens haar crematie een boodschap achtergelaten. Zij vertelde in die boodschap dat zij deze beslissing o.a. had genomen omdat zij nooit werd gehoord. 

Deze zin deed mij denken aan de openingszin waarmee de politierechter in mei de zitting begon. Deze politierechter had de conclusie getrokken dat ik heel veel wilde vertellen maar daar was volgens haar geen tijd voor. Met haar uitspraak bevestigde zij, wat ik zelf zie als een falend overheidsbeleid, dat in Nederland vrouwen structureel niet gehoord of serieus genomen worden. Wat hierop volgt is de onbetwistbare conclusie dat in Nederland mede daarom onschuldige vrouwen en kinderen worden vermoord. En zolang de ‘hoeders van de wet’ het beter weten dan professionele zorgverleners zal deze trend zich in 2026 door blijven zetten. Hoe gruwelijk ook.

2026 zal voor mij het jaar worden waarin ik manipulerende mannen bij hun kloten zal pakken ofwel ik zal deze mannen op mijn manier duidelijk maken dat ze zich moeten gedragen. Hoe? Dat blijft tot dan een verrassing. U begrijpt zeker wel waarom de man die gisteren de deur voor mij openhield mij nooit meer uit zal schelden. Hij weet dat ik doe wat ik beloof.

Tast jij mijn privacy aan dan betaal ik je met gelijke munt terug. Daar gaan we het de volgende zitting over hebben. Waarom heeft dit alleen voor de vrouw consequenties? 

Fijne kerst. 

Wat binnen de Mark Veste alleen mogelijk is door de lege plek op de parkeerplaats. 

29-12-2025

De afgelopen jaren heeft de transgenderbeweging zich een weg gebaand naar alle hoeken en gaten van de Westerse cultuur. Grote instellingen en autoriteiten hebben geprobeerd om alle mensen te dwingen hierin in mee te gaan. Dat is zo niet oké.

Het begon stilletjes, waarbij biologische wetenschap en objectieve realiteit plaats moesten maken voor innerlijke gevoelens en een zelfgekozen identiteit. Om lid te worden van het andere geslacht hoeft men alleen maar te verklaren dat het zo is en anderen zullen gedwongen worden om te erkennen dat het zo is.

Vervolgens werd de taal opnieuw ontworpen. Het woord ‘geslacht’, dat je als man en vrouw definieert, is vervangen door het woord ‘gender’, dat van alles kan zijn.

Maar het tij keert. 

Er komt steeds meer weerstand tegen de transbeweging omdat dwang iets is wat niemand hoeft te tolereren. Dwang staat haaks op wat er in artikel 6 in de Grondwet van Nederland staat beschreven. Mijn vrijheid is mijn hoogste goed. Dat laat ik mij door niemand afnemen.  

Na vijf jaar is er in de Mark Veste een steen verlegd. Daar heb ik een grote rol in gespeeld. Ondanks alle weerstand die ik bij de politie van Apeldoorn heb ervaren ben ik volhardend gebleven. En hebben de belagers en de ‘hoeders van de wet’ die ‘bitch met de diagnose kanker’ niet vroegtijdig onder de grond gekregen.

Iedereen mag zijn wie hij/zij wil zijn. Iedereen mag houden van wie hij/zij wil houden. Maar bemoei je  met je eigen leven.

Respecteer mijn vrijheid om nee tegen jou te zeggen.

31-12-2025

Voor nu betekent dit het einde van ziekelijk treitergedrag waar ik als zorgverlener en bewoner van een appartement in de Mark Veste de afgelopen vijf jaar mee te maken kreeg. Wat die vijf jaar van ziekelijk treitergedrag en valse aantijgingen met mij als mens gedaan hebben zal de volgende zitting duidelijk worden. Ik ben trots op mijzelf dat ik, ondanks de heftige bedreigingen, mij staande heb weten te houden en dat het assholes niet is gelukt om macht en controle over mijn leven te krijgen.  

De toxische cultuur binnen de politie van Apeldoorn, wat veroorzaakt wordt door een harde kern, blijkt nog giftiger te zijn dan dat ik in Seksisme heb beschreven. Zolang daar geen onderzoek naar wordt gedaan zal dit ook zo blijven. En zullen onschuldige burgers hier de dupe van worden.

De goede wensen voor 2026 zijn voor mijn dierbaren. Voor mijzelf pleit ik voor een levenslang contactverbod voor degenen die mij de afgelopen vijf jaar met hun ziekelijke treitergedrag geprobeerd hebben om mijn leven tot een hel te maken. 

01-01-2026

De kerstdagen die mij elk jaar weer doen herinneren aan de rondrit langs alle kerstbomen in het AMC liggen inmiddels alweer in het vorige jaar. Een rondrit die mogelijk werd gemaakt door een medewerker patiëntenvervoer die de ernst van mijn situatie had begrepen en behendig ‘mijn’ ziekenhuisbed langs alle imposante kerstbomen manoeuvreerde. Vergezeld van mijn jongste genoot ik met bloedwaardes die nihil waren van deze rondreis. We hadden tegen elkaar uitgesproken dat ik waarschijnlijk niet ouder dan zestig jaar zou worden.

2025 was een jaar dat ik mij ervan bewust werd dat chemotherapie niet altijd geneest maar soms meer een mogelijkheid is om meer tijd van leven te krijgen.

2025 heeft mij doen besluiten om mijn speld van zorgverlener voorgoed op te bergen. Ik applaudisseer voor elke zorgverlener die besluit om de zorg vaarwel te zeggen. Waarom zouden we het geweld tegen ons nog langer pikken? Wie zijn die ‘hoeders van de wet’ die ‘grijzend’ toe stonden te kijken toen ik als zorgverlener gelyncht moest worden omdat bemoeizieke medebewoners van de Mark Veste het er niet mee eens waren dat ik op verzoek van zorginstanties zorg verleende aan een suïcidale vrouw? Wat zegt dit over verziekte cultuur binnen de politie van Apeldoorn? Het is triest genoeg niet bij de ene keer gebleven. Dat je als zorgverlener door assholes gehinderd wordt in je werk is natuurlijk onacceptabel. En dat alleen omdat deze assholes in een impasse zaten met de aan mij toegewezen cliënt zou deze geen zorg mogen ontvangen? Kneiterlijp.

Waarom gaan de spotjes over geweld tijdens oud en nieuw alleen maar over de politie en waar is de aandacht voor die veel grotere groep zorgverleners?

04-01-2026

Vandaag kreeg ik de trigger om mijn plan B serieus uit te werken. Nu blijkt dat in Nederland gendergeïndoctrineerde ‘hoeders van de wet’ en een gendergeïndoctrineerd Openbaar Ministerie beslissen wie toegang krijgen tot het recht, zullen vrouwen en kinderen nog vaker onnodig slachtoffer worden van ernstige gewelddelicten. 

Beste lezers. Dit is niet mijn wereld. Een wereld waarin ik door een politierechter werd aangesproken omdat ik weiger mannen met ‘zij’ aan te spreken. Volgens haar trof ik hiermee een grote groep mensen. Een politierechter die niets van psychiatrie afweet maar wel tijdens een zitting haar persoonlijke statement wilde afgeven. Jullie hebben mij niet horen lachen. Ik ben beleefd gebleven. In haar statement schuilt natuurlijk een keiharde bekentenis. Onbehandelde psychiatrie neemt een angstaanjagende vlucht in onze samenleving.

De gerechtelijke brief met de uitnodiging voor het hoger beroep is binnen. Mocht het nodig zijn dan kan ik daarna nog in cassatie gaan. Alle benodigde gerechtelijke stappen heb ik dan in Nederland doorlopen en kan ik eindelijk met alle verzamelde ‘rugnummers’ op weg naar Straatsburg.

Filmfragment uit: MEZARLIK

In het hart van dit land zit een wond die niet heelt.

Een duisternis die zich verspreidt als virus.

We keken een andere kant op, want het trof ons niet.

Het was niet ons probleem.

Maar nu is die duisternis, die we niet vreesden, een gevaar geworden voor onze kinderen, en toekomst.

En het verdwijnt niet vanzelf.

Het groeit maar door, tot het alles verslonden heeft. 

En je denkt: wat kan ik doen?

Misschien is het te laat om alles te veranderen.

Waarom bestaan we dan?

Als we niet strijden tegen die duisternis, die tirannie?

Dan vraag ik u dit.

Het zijn geen politie-eenheden of mooie woorden of tv-helden die dingen veranderen.

Het zijn mensen zoals u die dingen veranderen.

Dus vandaag wil ik mij tot u richten . . . tot de goede mensen in dit land.

Ik weet niet wie u bent, wat u doet of wat voor last u meedraagt.

Maar als burger van dit land, weet ik wel wat u blij maakt.

Wat u verdrietig maakt en trots.

En één ding weet ik zeker.

Zwijgen in het aangezicht van onrecht, tirannie en misdrijven . . . maakt je tot een stille duivel.

Want we zijn allemaal verantwoordelijk voor elkaar.

Daarom dus. 

Want ik geloof . . . dat er miljoenen mensen zijn zoals ik.

Dus vraag ik jullie, goede mensen, om hulp.

Kop op.

Samen, alleen samen kunnen we deze duisternis verslaan.

Voor onze kinderen, en toekomst.

Doe mee!

06-01-2026

Wanneer ik gisteravond diep wegzonken lig in mijn opiatenslaap hoor ik in de verte geluiden. Omdat ik ervan uitga dat dit weer die straalbezopen buurman is die de weg naar zijn eigen huis weer eens kwijt is negeer ik in de geluiden die steeds dichterbij lijken komen. Er klinken mannenstemmen. Gebonk op mijn voordeur, keukenraam en een zaklamp die hierdoor naar binnen schijnt doen mij beseffen dat er iets aan de hand moet zijn. Had ik mogelijk het brandalarm niet gehoord? Onvast op mijn benen strompelde ik naar de voordeur waar ik twee ‘hoeders van wet’ van politie Apeldoorn aantrof. Op mijn horloge zie ik dat het rond 21.00 uur is.

Er werd naar mijn naam gevraagd, die ik bevestig. Ze blijken met eenzelfde dagvaarding te komen die ik al eerder had ontvangen. De vraag of ik sliep bevestig ik. Mij werd gevraagd om zaken in te vullen op een papier wat onder mijn neus werd gedrukt. De letters dansen voor mijn ogen. Ik vroeg ze binnen te komen. 

De vraag of het altijd in de gang zo naar azijn rook beantwoordde ik dat dit de enige manier was om de geur van hondenurine en penetrante saunageuren, die al vijf jaar een plaag zijn voor o.a. mij als bewoner van de Mark Veste, te neutraliseren. Sauna? Ik vertelde de ‘hoeders van de wet’ dat deze sauna vijf jaar geleden zonder enige vorm van ventilatie in de woning onder mij was geplaatst. Het is de reden dat ik al bijna vierenhalfjaar structureel een deel van de nacht op de bank slaap. De stank van die sauna is niet te harden. In mijn huis staan overal bakken met schoonmaakazijn om de geuren te neutraliseren die van buiten mijn woning binnendringen. Ik vertelde de ‘hoeders van de wet’ dat ik mijn bevindingen over het neutraliseren van chemicaliën en saunageuren met andere bewoners had gedeeld. Dus iemand zal de stank die de sauna zondag veroorzaakte spuugzat zijn geworden. P.s. zondags heb ik pyjamadag. Met mijn jas aan en ramen open heb ik in de kamer onder een plaid gelegen.

Ik vertelde dat ik als zorgverlener ‘gelyncht’ diende te worden omdat bemoeizieke medebewoners het er niet mee eens waren dat ik aan mensen zorg verleende waarmee hun in conflict waren. Over de keren dat gehinderd werd om mijn werk te doen heb ik bij de politie heel veel meldingen gedaan. Zonder resultaat. Ik kom alleen op aanvraag achter de voordeur van een cliënt om een zorgvraag te beantwoorden. Niet om een conflict op te lossen. Alle cliënten heb ik gesommeerd om deze conflicten bij de politie te melden. Zonder enig resultaat.

26 januari dient mijn hoger beroep. Dan zal alles duidelijk worden. Dat ik jaren slachtoffer ben van  psychopatische stalkers, die het niet gelukt is om controle en macht over mij te krijgen. Jarenlang ben ik slachtoffer van valse meldingen. Valse meldingen dat ik messen in een brievenbus zou hebben gestopt. Valse meldingen dat ik in de nacht met blote borsten over de galerij zou rennen. Valse meldingen dat ik mensen ongepast aan zou spreken. Talloze valse meldingen die werden gedaan met de intensie om mij in diskrediet te brengen. Een lange lijst van absurde meldingen die bedoeld waren om wraak te nemen op mij als zorgverlener omdat ik niet noodzakelijke zorgvragen had geweigerd. Valse meldingen die alles vertelden over het gedrag van de klagers en die niet over mijn gedrag gingen.  

De afgelopen vijf jaar deed ik wat door instanties aan mij als zorgverlener werd gevraagd. Natuurlijk gaan we het hebben over verziekte cultuur binnen politie Apeldoorn. De bewijslast die ik tegen alle partijen in vijf jaar heb verzameld is imposant.

Op de vraag of het normaal is dat ‘hoeders van de wet’ om 21.00 uur s avonds onaangekondigd een kopie van een brief bij mij kwamen bezorgen, kan ik de praktijkondersteuner van de huisarts geen antwoord op geven. Met één telefoontje is de medische radar in gang gezet. Er zijn zorgen. Die zorgen zijn terecht. Vijf jaar slachtoffer zijn van ziekelijk treitergedrag omdat ‘hoeders van de wet’ al vijf jaar weigeren om mijn aangiftes op te nemen tegen personen die strafbare feiten tegen mij pleegden, maakt duidelijk dat stalking nog steeds een zwaar miskend probleem is in Nederland. Een zwaar miskend probleem wat onnodige levens eist. Dat politie en justitie hier een actieve rol in spelen is voor mij onverteerbaar.

Vandaag weer aan mijn plan B gewerkt. Een plan B waar ik op grootste manier aandacht vraag voor mijn penibele thuissituatie. Mensen zullen weten dat ik heb geleefd.

07-01-2026

De pijn en frustratie die mensen ervaren wanneer het hun niet lukt om controle en macht over mijn leven krijgen moet intens zijn. Nadat de ‘hoeder van de wet’ mij op de ‘azijnlucht’ in de gang had geattendeerd ben ik gisteren even gaan ruiken. Inderdaad hing er subtiel een azijnlucht. Maar het alles beter dan die smerige lucht van hondenurine, chemicaliën, sauna of een intense gloor lucht zoals een verontrustende buurvrouw eens constateerde. Er zijn bewoners van de Mark Veste die mij ‘helemaal kapot willen maken’ omdat ik de keuze heb gemaakt om geen contact met deze mensen te willen. Het duidelijk dat hun een andere taal spreken dan ik. En zolang ‘hoeders van de wet’ meegaan met de psychische problematiek waarmee deze mensen zijn behept zal het mij vals blijven beschuldigen voort blijven duren. Want nu ook hun plan om op basis van valse beschuldiging, dat ik een prostitué zou zijn, een poging om zo mij uit mijn huurhuis te krijgen is mislukt, zullen deze mensen niet stoppen met hun ziekelijke getreiter. Hoe vermoeiend moet het voor iemand zijn wanneer je de onbedwingbare behoefte hebt om macht en controle over andere mensen te willen hebben. #onzekerheid.

De voorbereidingen voor het hoger beroep zijn in volle gang. Dan ga ik het opnemen tegen mensen die vergeten zijn om naar zichzelf te kijken. Zin in.

09-01-2026

De vrouw die een week voor kerst besloot uit het leven te stappen had een naam. Om haar privacy te beschermen zal ik haar in mijn verhaal de mijne lenen. Alieta was net zoals ik werkzaam in de zorg. Tot aan haar crematie was het voor iedereen een raadsel waarom Alieta de keuze had gemaakt om suïcide te plegen. Alieta zou over half jaar in het huwelijksbootje stappen. Zover is het niet gekomen. Op haar crematie werd duidelijk wat haar beweegredenen waren. Alieta werd door niemand gehoord. Dit is zo’n herkenbaar geluid.

Alieta had niet zoals ik een netwerk om haar heen die haar beschermde tegen het kwaad wat onze samenleving teistert. Wanneer ik bij de assistente van de huisarts aangeef dat het even niet zo goed met mij gaat wordt er automatisch naast mijn sociale netwerk ook een medisch netwerk in werking gesteld. Zo wordt voorkomen dat ik hetzelfde zal doen als Alieta. Uit wanhoop kiezen voor de dood. Uit wanhoop kiezen voor rust. Maar zolang dat niet aan de orde is zal ik mijn ‘strijd tegen het onrecht’ niet opgeven. Uit eerbetoon voor al die vrouwen die niet zo’n kans hebben gekregen zoals ik. Vrouwen die eerst een lijk moesten worden voordat het geweld tegen hun aandacht kreeg.

Een kopie van mijn vonnis heb ik naar de politierechter teruggestuurd. De originele versie gaat naar Straatsburg. Een politierechter, die om haar eigen hachje te redden, mij veroordeelde enkel omdat ik na de diagnose kanker, nog kwaliteit van leven hoopte te krijgen. Kwaliteit van leven zonder een legale pepperspray. Kwaliteit van leven waarin ik niet dagelijks over mijn schouder hoef te kijken. Kwaliteit van leven wat het kwaad wat onze samenleving teistert mij al vijf jaar niet gunt. 

Een vonnis dat pijnlijk duidelijk maakt dat politie, justitie maar ook deze politierechter stilzwijgend erkennen dat, mannen die zich als vrouw verkleden, zonder sancties kinderen mogen lastigvallen. Kinderen die tevergeefs huilend nee zeiden, totdat ik ingreep. Ik hoop dat bij de volgende zitting de rechter mijn verzoek tot reconstructie van dit onwenselijke gebeuren serieus zal nemen. 

Vandaag mis ik mijn gay vriendje Arie zo intens dat ik lijfelijk de pijn voel.

10-01-2026

Nog zestien kruisjes te zetten. Blijf ik op basis van mijn genderidentiteit vrouw een speelbal van politie en justitie of komt er een wending? Zal deze rechter wel tijd en moeite willen nemen om mijn kant van het verhaal aan te horen van de afgelopen vijf jaar? 

Vijf jaar waarin ik van leden van de regenboogcommunity leerde dat deze community geïnfecteerd blijkt te zijn door individuen die deze community als joker inzetten voor hele andere doeleinden dan aandacht vragen voor hun genderidentiteit. Individuen die zichzelf als God zien. Is het niet verontrustend dat een tak hiervan binnengedrongen is bij de politie?

Het woord van vandaag is: Blame shifting. Iemand die jou verantwoordelijk maakt voor hun eigen fouten of gedrag.

12-01-2026

Vandaag een blik kunnen werpen in mijn politiedossier. Ik heb de foto van de messen in een brievenbus gezien. Die foto is op basis van een valse beschuldiging en zonder enig bewijs toegevoegd in mijn politiedossier. Het is ook niet bij die ene valse beschuldiging gebleven. Al jaren ben ik slachtoffer van ziekelijk treitergedrag omdat er personen zijn die ik niet in mijn leven wil. Al jaren ben ik slachtoffer van blame shifting. Het is werkelijk krankzinnig. 

Er zijn nieuwe ontwikkelingen. Nu blijkt dat er in mijn politiedossier ontzettend veel onwaarheden over mij zijn vastgelegd. Betekent dit dat er na het hoger beroep een nieuw begin zal zijn. Een nieuw begin met als doel om mij uit het ‘verdachtenbankje’ te laten verdwijnen zodat daar ruimte komt voor de mensen die in dat ‘verdachtenbankje’ thuishoren. Er zullen wellicht wat stoeltjes bijgezet moeten worden. Ik ben ontzettend blij met de advocaten die mij bijstaan in mijn strijd tegen het onrecht wat vrouwen in Nederland wordt aangedaan. Het onrecht om vrouwen bewust de toegang tot het recht te weigeren.

Nog twee stappen verwijdert van Straatsburg. Het voelt goed dat de namen van, wat in mijn ogen misdadigers zijn, straks Europees zijn vastgelegd.

Het zou een goed idee zijn om voor ‘hoeders van de wet’ van politie Apeldoorn een teamuitje naar een kinky party te organiseren. De ultieme plek om hun te laten beseffen wat respect voor vrouwen betekent. Een plek waar iedereen zonder oordeel mag zijn die zij/hij wil zijn. Waar geen man een vrouw aanraakt zonder toestemming. Een plek waar een nee, nee betekent. Een veilige plek voor vrouwen waar ik het respect voor mijzelf terugvond. Misschien op een later moment.

13-01-2026. Nu de namen bekend zijn van de personen die afschuwelijke valse meldingen bij de politie over mij hebben gedaan is het voor mij van groot belang om deze namen te delen met de personen die straks mijn nabestaanden zullen zijn. Maar het wordt ook steeds duidelijker waarom deze mensen ‘bang’ voor mij zijn geworden. Het gaat in mijn zaak niet anders dan in andere zaken: ik was als vrouw al veroordeeld voordat ik voor de rechter verscheen. Het blijft onverteerbaar dat mannen voor hetzelfde ‘strafbare feit’ ongestraft blijven omdat ze man zijn. Het wordt tijd dat de tegenaanval wordt ingezet.

‘Mam’?

‘Ja kind’. 

‘Juf Maaike heeft een piemel’.

14-01-2026

De reden waarom de huidige seksistische werkwijze van de politie onnodig slachtoffers blijft eisen komt omdat de misdaden die mannen tegen vrouwen plegen  worden vastgelegd in het dossier van het slachtoffer en niet in die van de belagers. In mijn verhaal was er van de belagers niet eens een dossier.

15-01-2026

De impact van de valse beschuldigingen die in mijn politiedossier staan vermeld is groot. Nog groter is de verbijstering. Omdat het mijn verlangen naar de dood versterkt heb ik nog niet het hele dossier gelezen. Een verlangen naar de dood omdat ik na vijf jaar terreur snak naar rust. Een verlangen wat door medicatie wordt onderdrukt. Medicatie die mijn gevoelens vlak maken, om zo de constante pijn niet te hoeven ervaren. Je moet wel een ontzettende zieke personen zijn om zonder enige vorm van bewijs deze leugens over mij te verspreiden. 

Een lief probeerde mij gisteren te troosten met de woorden: als er ook maar enige bewijs van deze laster was Aliet, dan waren ze allang komen halen. En al staat zo’n ritje met loeiende sirenes nog op mijn steeds kleiner wordende bucketlist, is dit tot nu toe niet gebeurd. Dat mensen je zo kunnen haten omdat ik om hun gedrag geen contact (meer) met ze wil is buitenproportioneel. Maar het maakt alles duidelijk hoe psychisch gestoord deze personen zijn.

De onbeschrijfelijke vermoeidheid die ik voel omdat ik mij constant moet verdedigen tegen het kwaad wat onze samenleving teistert begint mij op te breken. Toch voelt het als mijn plicht om het nog even vol te houden. Voor alle vrouwen die hetzelfde overkomt en overkomen is. In Nederland hebben we te maken met een overheid die vrouwen en kinderen niet wil beschermen tegen het kwaad wat onze samenleving teistert. Zolang ‘hoeders van de wet’ de rol van professionele zorgverleners blijven spelen zullen in Nederland onschuldige vrouwen en kinderen worden vermoord terwijl overheidsinstanties toekijken. Er zal niets veranderen totdat het hunzelf treft. Ik blijf geloven in mijn strijd tegen het onrecht. 

16-01-2026

Vaak denk ik terug aan de conclusie van Eva Jinek: De moeder had een melding gedaan bij de politie omdat zij bezorgd was over het gedrag van haar ex-man. De uitkomst is dat Jeffrey en Emma niet meer leven. Jeffrey en Emma hadden geen schijn van kans toen ‘hoeders van de wet’ besloten om de rol van professionele zorgverleners op zich te nemen. ‘Hoeders van de wet’ die het gedrag van psychopaten niet herkennen omdat deze engnekken hun ware aard achter maskers verbergen. In slechts twintig minuten werd het lot van deze kinderen bepaald. Mijn mening is dat deze ‘hoeders van de wet’ een cruciale inschattingsfout hebben gemaakt. Daar moeten deze ‘hoeders van de wet’ de rest van hun leven mee dealen. 

Elke dag ben ik blij dat ik met mijn verhaal naar buiten ben getreden. Het is de reden dat ik nog steeds leef. Want ook in mijn verhaal wordt de ongezonde obsessie naar mij toe door ‘hoeders van de wet’ niet opgemerkt. Dit komt omdat hun focus op mij, een vrouw, ligt. Natuurlijk heb ik met mijn handelen het Openbaar  Ministerie geïrriteerd. Hun mening is dat ik hiermee een strafbaar feit heb gepleegd. Hun intensie was dat ik mijn kant van het verhaal was verzwegen al zou dit ten koste gaan van mijn leven. Een Openbaar Ministerie dat zich naar mij toe schuldig heeft gemaakt aan het schenden van mijn mensenrechten.

Nog twee stappen te gaan.

Natuurlijk zal mijn dood geen wanhoopsdaad worden. Mogelijk een statement maar die invullen kan ik er pas op ‘het moment’ aan gegeven worden. De dood betekent voor mij een nieuwe uitdaging. De dood betekent tijd voor mijzelf. De dood betekent afscheid nemen van de klootzakken die geprobeerd hebben om mijn leven tot een hel te maken. Na mijn dood wacht hun een verrassing. 

De handen die ik vastgehouden heb in de afgelopen veertig jaar om iemand naar ‘de overkant’ te begeleiden zijn inmiddels niet meer te tellen. Ik koester de bijzondere warme en intieme herinneringen. Mijn dood is wel aanwezig en zeker bespreekbaar in deze periode van mijn leven. Voor mijn zus, die ik als erfgenaam heb aangewezen, heb ik een roze keramiek hart gekocht. Daar pas ik natuurlijk niet helemaal in. Maar mocht ik gevonden worden dan hangt boven mijn bed een schrijven dat mijn lichaam na mijn overlijden naar de wetenschap gaat. Vroeger toen mijn kinderen klein waren zou ik als alleenstaande moeder na mijn overlijden begraven worden zodat ze altijd een plek zouden hebben om naar toe te gaan. De gedachte dat ik na mijn dood in een kist (hokje) gepropt zou worden is niet echt mijn ding daarom heb ik, nu mijn kinderen volwassen zijn, besloten dat ik het iemand gun om de wereld door mijn ogen te bekijken.

Inmiddels ben ik natuurlijk al vijf jaar over de datum. Vijf jaar die mogelijk zijn gemaakt door hele lieve mensen die mij soms hebben moeten dragen. Vijf jaar waarin ik altijd een beroep kan doen op de medici die bereid zijn om mijn lijden dragelijk te maken. Naast pijnbestrijding gebruikt ik nu medicatie die het mogelijk maakt om de scherpe kantjes van het geweld af te halen. Vandaag vertelde ik mijn zus dat deze medicatie niet alleen mij een geluksgevoel laten ervaren, ik word er ook baldadig van. Lekker man.

17-01-2026

In mijn omgeving zijn er mensen die zenuwachtig beginnen te worden. Een logische gevolg van hun macabere daden. Wanneer je jarenlang valse beschuldigingen bij de politie over iemand doet hoop ik wel dat het je inmiddels duidelijk is geworden dat je een groot probleem hebt. Een probleem wat ik gelukkig niet zelf hoef op te lossen. En al heb ik daar als afgestudeerde thrillerschrijfster natuurlijk wel mijn fantasieën over, toch blijf ik de gerechtelijke weg volgen. Het is zoals ik tegen één van de advocaten vertelde: ik heb mij nergens aan gebrand en ik zal mij nergens aanbranden. Maar wat mij de afgelopen vijf jaar is aangedaan, kan niet zonder gevolgen blijven. Daar gaat 100% op ingezet worden. 

Mijn bronnen blijven uitstekend hun werk doen. Wie zijn deze psychopaten en uit wat voor gezinnen komen ze? Waarom zijn ze geworden wie ze zijn?  Hoe zijn deze mensen door de screening bij de politie gekomen, nu is gebleken dat deze psychopaten niet alleen maar zomaar ‘mensen van de straat zijn’? Alles wordt in kaart gebracht. 

Deze psychopaten horen tot een netwerk wat door heel de samenleving is verweven. Een netwerk wat er volledig op is gericht om zoveel mogelijk slachtoffers te maken omdat ze hun eigen pijn niet kunnen verdragen. Een netwerk wat in Nederland voor een deel gefinancierd wordt door onze eigen overheid. De vraag blijft: hoe kunnen we ze het hardst raken om ze tot stoppen te dwingen?

Door de gruwelijkheden waaraan deze psychopaten zich schuldig maken is voor mij het ‘snoepen van de verboden zoete vruchten’ tijdens de nachtdienst op het bureau van politie Apeldoorn naar de achtergrond verdwenen.

18-01-2026

Vanochtend vroeg weer mijn bed uitgerookt. De stank is niet te harden. Wanneer ik een uur later naar beneden ga om mijn post uit de brievenbus te halen ruik ik op de gang dat de tegenaanval al is ingezet. Nog een week en dan hoop ik dat na vijf jaar het ziekelijke treitergedrag eindelijk eens gaat stoppen. Het is de bedoeling dat honden buiten hun behoefte doen en niet binnen in de openbare ruimte. Maar tja wat als je schijt aan alles en iedereen hebt? 

En jazeker, je bent een hufter wanneer je iemand bent die denkt mij te kunnen hinderen om mijn werk als zorgverlener te kunnen doen. Fuck you! 

Het goede nieuws is dat na vijf jaar terreur, wat specifiek tegen de huurders binnen de Mark Veste is gericht, het eindelijk bij de politie van Apeldoorn lijkt door te dringen dat er in de Mark Veste ‘iets’ mis is. Nadat een buurman werd bedreigd door een koper worden er eindelijk eens huisnummers genoteerd.  Maar het allerbelangrijkste is wel dat binnen de Mark Veste kinderen onder mijn scherp toeziend oog weer veilig zijn.

Vandaag mijn bucketlist nog eens bekeken.

* Lunchen met mijn zus in Dubai.

*Nog één keer schitteren als drag queen om zo de hyper- vrouwelijke versie van mijzelf te laten zien.

* Wereldnieuws worden. Wat zeker gaat lukken met mijn plan B. 

19-01-2026

Vandaag het gehele politiedossier ontvangen.

En dan wordt duidelijk wat voor vuil spel er door de klagers en door de politie van Apeldoorn wordt gespeeld. Ik ben zo blij dat ik WOKE TERREUR en SEKSISME heb uitgebracht. Ik ben zo blij dat ik al die zes jaar in een medisch traject zit zodat er niet getwijfeld hoeft te worden aan mijn mentale gezondheid.

Ik heb één negatieve review geplaatst nadat ik door de klagers thuis was opgewacht, ingesloten en bedreigd. En opeens een maand voor het hoger beroep is het bedrijf wat jarenlang veel overlast veroorzaakte binnen de Mark Veste plotseling verdwenen. Jarenlang heb ik door het ontbreken van ventilatie in mijn eigen huis in de stank van chemicaliën gezeten. Psychiatrie, alcohol en drugs zijn binnen de Mark Veste echt een probleem geworden.

En dan die kleindochter. Een tokkie familie die hun opa voortdurend met zijn ellende liet stikken zodat deze oude man bij buren aan moest kloppen en nog steeds aan moet kloppen. Een tokkie familie die de talloze filmpjes negeerde waarop is te zien hoe hun opa stomdronken mij in de nacht lastig viel en met zijn eigen sleutel probeerde mijn huis binnen te dringen. Een tokkie familie die liever een verjaardag vierde en weigerde na een OK met hun opa naar de spoedeisende hulp te gaan nadat er een probleem was ontstaan. Drie uur lang heb ik daar met hun opa gezeten. Hun opa die niet alleen mij voor vieze vuile hoer uitmaakt maar dat doet bij al zijn behandelaars. Die behandelaars hebben een baas, die heb ik als zelfstandige niet. Hun opa die een psychiatrische patiënt (blijkbaar zit dit in de familie) is die hulp nodig heeft. Een tokkie familie die hun kop in het zand stak toen hun opa na verlies van een vriend diep in de problemen kwam. Hun opa die in de nacht op straat zwierf. Hun opa die in zijn auto sliep. Een tokkie familie die uit wraak een valse melding over mij heeft gedaan omdat ik niet vierentwintig uur per dag voor hun opa wil zorgen omdat hun daar te beroerd voor zijn. 

Een zorgdossier wat ik heb overgedragen aan een collega omdat hun opa intimiteiten van mijn wenste. Een collega die een getuige voor mij wil zijn. En nu er overal camera’s zijn geplaatst is het eindelijk stil in mijn omgeving en staan er geen natte neuzen meer op mijn keukenraam. De bewijslast tegen de oude man is omvangrijk maar niet belangrijk voor de politie van Apeldoorn. De talloze filmpjes, de whatsapp gesprekken, de vele briefjes in mijn brievenbus, waarin duidelijk wordt hoe de verwardheid van deze man toenam waren niet belangrijk omdat de focus op mij ‘een verwarde vrouw’ lag.

De lieve berichten van zijn dochter die een onbetaalde vierentwintig uur services voor haar vader van mij eiste waartegen ik nee zei. Alles is inzichtelijk. Er is geen enkel bewijs dat ik die man lastig viel. Buitenstaanders zien deze man als een geile beer die het fijn vindt om vrouwen te kleineren. Een man die het verlies van zijn eigen vrouw niet kan verwerken om het leed wat hij haar heeft aangedaan. Ik zie als professionele zorgverlener deze man als een psychiatrische patiënt die hulp nodig heeft en er is inmiddels een behandeling gestart. Het bewijs tegen deze man is omvangrijk maar daar werd door de politie van Apeldoorn niets mee gedaan. Het is de seksistische werkwijze van politie Apeldoorn die steeds weer opnieuw een onschuldig leven eist. Hun opa is een man die elke mogelijkheid benut om in de buurt van mijn woning te zijn. In de psychiatrie noemt men dit indekken. Die man zou bang voor mij zijn? Wat overblijft zijn de talloze foto’s waar de man op te zien is tijdens de uitjes die ik voor hem en andere eenzame zielen organiseerde omdat hun familie het steeds weer opnieuw af lieten weten.

Nu ga ik eerst koffie drinken en dan volgt het hele verhaal van de camera’s die één van de klagers op de gevel van de Mark Veste plaatste. 

Ik doe aangifte van doxing. Mijn persoonsgegevens worden verzameld en gedeeld. 

Dit is de verklaring van een persoon die tot tweemaal toe een camera op de Mark Veste plaatste om mijn gangen na te gaan nadat ik een discutabele zorgvraag had geweigerd. De eerste camera was gericht op de parkeerplaats waar ik nietsvermoedend mijn decadente zwaarbeveiligde Range Rover parkeerde. 

De man had het gebied omkaderd. Telkens wanneer er beweging was in dit gebied ging bij hem de telefoon over. Het verbaasde mij dat deze man mij steeds stond op te wachten wanneer ik thuiskwam. Voor de duidelijkheid: ik had en ik heb geen interesse in deze man en zijn pseudologia fantastica verhalen die enkel over zijn geslachtsdeel gingen. Een man die gevangen zat in een bubbel van onverzadigbare geilheid. 

Buren hebben mij op de camera gewezen. Op zijn balkon, achter een pilaar verborgen hing één van de camera’s die specifiek gericht was op mijn auto die ik parkeerde op de algemene parkeerplaats. Ik heb de beelden gezien waarop is te zien hoe en met wie ik naar mijn auto loop. Hoe en met wie ik van huis ging. Hoe en met wie ik thuiskwam. De man had een lijstje gemaakt van mijn aankomst en vertrektijden. Hij vroeg aan mij waar ik die avond laat nog naar toe was gegaan. Ondanks mijn verzoek weigerde de man om de camera te verwijderen. Hij wilde mij beschermen. Omdat er nergens was gemeld dat daar een camera hing heb ik dit via een A4tje gemeld op het prikbord in de openbare ruimte. De discussie over de camera heb ik inzichtelijk maar is net, als al het andere feitelijk bewijs tegen de klagers, bij de politie van Apeldoorn in de prullenbak beland. Nadat ik het A4tje had opgehangen hebben er in een korte tijd 16 bewoners van de dertig appartementen afzonderlijk hun verhaal bij mij gedaan. Sindsdien zit ik in een horrorfilm die dankzij mijn tomeloze inzet en ondanks alle tegenwerkingen van politie en justitie uiteindelijk toch een goed einde zal vinden. Dat vertrouwen heb ik dankzij mijn keigoede plan B. Want mijn bronnen zitten niet stil.

Onder druk van het door mij opgehangen A4tje haalde de man de camera weg. Ik weet niet hoelang hij illegaal informatie over mij heeft verzameld. Daarmee was de kwestie niet afgedaan. Hij plaatste camera twee. Schuin onder het raam van mijn kleine slaapkamer waar mijn kantoor is gehuisvestigd. Een plek waar ik vertrouwelijke gesprekken voer met mijn cliënten. Hierna heb ik een advocaat ingeschakeld die de man sommeerde de camera, die op ernstige wijze mijn privacy aantastte (beeld en geluidsopname), binnen 24 uur weg te halen. Deze rekening staat nog open.

Op een later moment kreeg ik van het bestuur, van een groep die wereldwijd haar volgers heeft, te horen dat de man tijdens een bijeenkomst een lezing over mij had gehouden en daar foto’s en privacygevoelige informatie over mij had gedeeld. Hierna ben ik thuis opgewacht en bedreigd. De man is niet meer welkom in deze groep. Dat ligt volgens hem aan hun en niet aan hem. Toch blijft de man deze groep als joker inzetten omdat hem dit de vrijheid geeft om door te gaan met zijn ranzige praktijken. 

Tijd voor mij om een summiere digitale tik terug te geven. En dan sta je als enige vrouw voor de rechter.

 De pseudologica fantastica verhalen die de man over zichzelf vertelde heb ik bij professionals laten checken. Dit omdat op internet de man zich steeds weer opnieuw tegenspreekt. De man blijkt met ernstige psychische problematiek belast te zijn. De man heeft kinderen lastig gevallen. Dat is één van de redenen waarom ik doorga totdat ik erbij neerval. Hiermee hoop ik te voorkomen dat er een herhaling komt van het meisje van Vlaardingen, wat kon gebeuren omdat mensen (instanties) massaal wegkeken.

Ik weet te doseren. Daarom zal ik mondjesmaat prijsgeven wat de klagers over mij hebben verklaard.

Alle ‘hoeders van de wet’ die met naam en toen naam zichzelf hebben geregistreerd in mijn dossier hebben zich schuldig gemaakt aan artikel 1 van de grondwet. Al deze ‘hoeders van de wet’ hebben bewust mijn kant van het verhaal voor de rechter verzwegen en al mijn feitelijk bewijs in de prullenbak gedeponeerd omdat ik een ‘verwarde vrouw’ zou zijn. Daar denkt Nederlands bekendste psycholoog heel anders over. Dat wegmoffelen van bewijsbare feiten is een strafbaar gepleegd feit. Nadat ik zelf met mijn kant van het verhaal naar buiten ben getreden over het onrecht wat mij is aangedaan, voelen hun zich op hun pik getrapt. Dit zegt iets over hun en niet iets over mij. Ik vergeet nooit het moment dat ik mijn palliatieve traject aan het bespreken was. De verpleegkundige en ik waren aan het wachten op een arts en toen ik gebeld werd door een onbekend nummer nam ik op. Het was de agente die ik in WOKE TERREUR omschrijf als een viswijf. Normaal praten kon deze agente niet. Ik zal die blik van de verpleegkundige nooit vergeten die met verschrikte bambi ogen naar mij keek. Deze agente zat er helemaal doorheen en dacht dit op mij af te kunnen reageren. 

U begrijpt beste lezers dat SEKSISME een diep geworteld probleem is onze samenleving is. Daarnaast kom ik met een onbetwistbaar feitelijk bewijs dat er bij de politie ‘vieze mannen’ werken die op ernstige wijze zich schuldig maken aan SEKSISME. Want het moet niet mogelijk zijn dat een goede beoordeling afhangt van een prestatie in een bezemkast. Een bezemkast zoals die op het bureau van politie Apeldoorn. Ik heb nog even geduld voordat ik de namen prijsgeef. Deze namen zullen bij het thuisfront keihard aankomen. Deze mannen gaan voelen hoe het is om genaaid te worden door een collega. 

U begrijpt ook dat alle informatie die ik tot mij krijg valt onder mijn beroepsgeheim. Een beroepsgeheim wat ik nooit zal schenden. Het gaat immers om het feitelijk bewijs wat dit keer niet in een prullenbak zal verdwijnen. 

Ik lees in mijn dossier dat een echtpaar om mij zou zijn verhuisd. Het is bijzonder dat ik deze mensen zelf nooit persoonlijk gesproken heb. Deze gereformeerde rakkers die ik heb ik per mail aangesproken op hun huftergedrag omdat hun constant mij wilden verhinderen om mijn werk als zorgverlener te doen omdat hun met ‘mijn’ cliënten gebrouilleerd waren. De man is veelvuldig vastgelegd door mijn deurbelcamera. Niemand wist dat door instanties mijn hulp was gevraagd bij een complexe zorgvraag. Een suïcidale vrouw die extreem werd getreiterd door haar bemoeizieke buren, waaronder deze gereformeerde rakkers en iemand met een valse identiteit. 

Als professionele zorgverlener kom ik achter een voordeur om (medische) zorg te verlenen. Ik heb mevrouw aangeraden om contact te zoeken met de politie over het geweld wat haar werd aangedaan. Op mijn telefoon zijn meerdere geluidsfragmenten te horen die opgenomen zijn tijdens de keren dat zij op het politiebureau in Apeldoorn haar beklag deed. Die buren zouden om mij verhuist zijn? Je verleent mij als zorgverlener gewoon doorgang daar ga ik niet om smeken of uitleg over geven. Het mailcontact met deze gereformeerde rakkers is inzichtelijk. Sinds dat deze leden van een terreurbende binnen de Mark Veste zijn verhuisd is een deel van de rust teruggekeerd. 

Tot maandag! Dan zal deze staatsgevaarlijke dame weer voor de rechter verschijnen om te pleiten dat vrouwen in Nederland het recht hebben op een eerlijk proces. Hetzelfde recht dat kinderen hebben om op te groeien in een veilige omgeving. Een veilige omgeving waar ze niet overgeleverd zijn aan de lusten van volwassen kerels. Kinderen horen niet te weten dat juf Maaike een piemel heeft.

Ik pleit voor de verandering dat wijkagenten nooit meer alleen achter de voordeur van een vrouwelijk slachtoffer mogen komen. Wijkagenten waar vrouwelijke slachtoffers en vrouwelijke collega’s buikpijn van krijgen omdat ze een nee tegen hun niet willen begrijpen. 

Als zorgverlener heb ik werk gerelateerd vaak met huiselijk geweld te maken gehad. Dat is voor de slachtoffers niet altijd goed afgelopen. De ‘schuldvraag’ heb ik soms bij mijzelf als zorgverlener neergelegd. Inmiddels weet ik dat mij niets te verwijten valt. Het zijn de systemen waar deze vrouwen afhankelijk van werden die voor hun niet werkten, omdat ze vrouw zijn.  

Na vijf jaar terreur is gebleken dat de liefde om mij heen toch sterker is dan het kwaad wat onze samenleving teistert. Op de dag dat ik door de politie aangemeld werd bij woonoverlast van de gemeente Apeldoorn, omdat ik als vermeende prostitué met mijn benen wijd mijn geld zou verdienen, ben ik langs mijn huisarts gegaan. Zo’n valse melding doet iets met een mens. Tussen twee consulten in had zij tijd voor mij vrijgemaakt. Op mijn vraag of ik een verward persoon was ontkende zij dit. Die indruk had zij op dat moment niet van mij en zij had dit ook nooit van mij gehad. In geen enkel medische dossiers stond hierover ook niets vermeld. De bewering van ‘hoeders van de wet’ van politie Apeldoorn dat ik een verwarde vrouw zou zijn staat haaks op de bevindingen van de huisarts en de behandelaars van het AMC/UMC. Het geeft aan waar het gruwelijk fout gaat. Het is de politie alles aangelegen om mij als vrouw monddood te maken.

Mijn mening over deze agenten is te soft geweest. Dit zijn voor mij gewetenloze potentiële moordenaars die schuil gaan achter een uniform. De periode waar ik nu doorheen ga is intens. Ik overleef door liefde maar ook door de muur van zorgverlening die om mij heen staat. Verdriet overheerst. Voor al die vrouwen en kinderen die niet zo’n kans als ik hebben gehad. Die ondanks hun schreeuw om hulp aan de grillen van hun belagers bleven overgeleverd. Zij kunnen het niet navertellen omdat ‘hoeders van de wet’ hun het leven niet gegund hebben. Deze conclusie is realistisch en heftig.

Mijn verhaal geeft duidelijkheid waar het misgaat. Mijn verhaal vertelt alles over de verziekte cultuur binnen de politie van Apeldoorn waar de minachting voor de vrouw bij binnenkomst te ruiken is. Waar een diagnose over mij is vastgesteld door een incompetente wijkagent. Een diagnose dat ik verward zou zijn, een diagnose waarover niets staat vermeld in mijn medische dossier van het UMC/AMC. Een diagnose die de huisarts ontkent. Met alle bewijslast die ik de afgelopen jaar heb verzameld is het een onbetwistbaar vaststaand feit dat steeds meer inzichtelijk wordt mis gaat bij deze politie-eenheid. Een politie- eenheid waar seks tijdens de nachtdienst bevestigd en niet ontkent wordt. Wie is hier nu gek?

22-01-2026

Dat er valse meldingen en een valse aangifte tegen mij is gedaan is een feit. Maar wat willen mensen hier mee bereiken? 90% van de zorgverleners krijgen te maken met deze psychopaten. Als zorgverlener ben ik erop getraind om mij en mijn omgeving veilig te houden. Dit wordt mij blijkbaar kwalijk genomen.

Op weg naar Straatsburg.

 #SEKSISME #WOKE TERREUR

Alieta.