Het heeft weinig gescheeld of de p van pedofilie had in het rijtje gestaan van lhbtq+. In de jaren zeventig van de vorige eeuw was het modern om vrijdenkend te zijn over seks met minderjarigen, en was je bekrompen als je daar tegen was.
18:51 uur | 12 oktober 2023
PvdA-senator Brongersma, vele jaren lid van de Eerste Kamer tot 1977, was pleitbezorger voor de acceptatie van pedofielen, een groep waartoe hij zichzelf rekende. Hij bracht zijn grote fotocollectie onder in de Dr. Edward Brongersma Stichting met de doelstelling: ’Het bevorderen van de wetenschappelijke bestudering van seksuele relaties tussen volwassenen en jeugdigen.’ Hij was zelf homo, en vrije homoseksualiteit en vrije pedofilie lagen voor hem in elkaars verlengde.
In 1977 kwam de speelfilm Het debuut in de bioscopen, van regisseur Nouchka van Brakel. Hoofdrolspeler was Gerard Cox. Het thema was de liefde tussen de mannelijke hoofdpersoon van 41 jaar, en een meisje van 14, die zich ontwikkelde tot een seksuele relatie, compleet met afspraken in hotelkamers. In de slotscène, waarin de Gerard Cox-personage op Schiphol afscheid neemt van zijn jonge vriendin, laat de moeder van het jonge meisje met een knipoog haar dochter merken dat ze al die tijd van de relatie op de hoogte is geweest en er goedkeuring aan gaf. In een laatste beeld zie je dat het meisje volwassener en sterker het leven tegemoet treedt.
Populaire speelfilm
Het is nu niet meer denkbaar, een populaire speelfilm die seks tussen een getrouwde man van 41 en een meisje van 14 verheerlijkt. De omslag trad op in de vijf jaar tussen 1979, toen er een wetsvoorstel lag van de regering om het bezit van kinderporno niet langer strafbaar te stellen, en 1984, toen dat voorstel weer werd ingetrokken. Inmiddels zijn de wet en publieke opinie eensluidend: van kinderen van 14 jaar blijf je af, je wordt zwaar bestraft als je als volwassene seks met ze hebt. Dat het voor het kind een verrijkende ervaring zou kunnen zijn, wordt gezien als een rotsmoesje van mensen (bijna altijd mannen) die hun handen niet kunnen thuishouden.
Er is inmiddels een tweede beweging die zichzelf nadrukkelijk ziet als verlengde van de homo-emancipatie, en dat is de t van lhbtq: transseksualiteit. Net als destijds met pedofilie gaat het qua herkomst om een progressieve beweging, waar je eigenlijk niet tegen mag zijn. Als je dat wel bent, ben je oerconservatief.
Blote mannen
Er is een aparte term voor vrouwen die bezwaar maken tegen blote mannen in hun kleedkamers: TERFs: trans exclusionary radical feminist (de hele beweging wordt vanuit de VS geïmporteerd, inclusief Engelstalige woorden). Er is ook een nieuw woord gekomen naast het Nederlandse woord geslacht, en dat is gender. Gender is een Engelse aanduiding voor het geslacht waar iemand volgens zijn of haar gevoel toe behoort. Mensen zeggen dan: ’Ik ben in het verkeerde lichaam geboren.’
Die woordkeuze ’in het verkeerde lichaam geboren’ is precies het omgekeerde van wat de progressieve psychiatrie een paar decennia geleden zei. In de prachtfilm One flew over the cuckoo’s nest zijn de slechteriken de mensen die met messen en het inspuiten van zware medicijnen proberen iemand te veranderen en te verbeteren. Toen was de progressieve moraal: houd van je eigen lichaam, ook als het anders is, je bént je lichaam, lichaam en geest vallen samen. Houd van jezelf zoals je bent, leer jezelf accepteren, met veel liefde en steun van de omgeving, maar zet in hemelsnaam het mes er niet in en ga niet lopen spuiten.
Voor de progressieve psychiaters van destijds zou het een afschuwelijk idee zijn dat een jong meisje dat nog niet de leeftijd bereikt heeft dat ze rijles mag nemen zich de borsten laat afsnijden; of dat kinderen door hormoonkuren en chirurgie onomkeerbare veranderingen aan de geslachtsorganen ondergaan, waardoor ze wellicht nooit meer een normaal orgasme kunnen krijgen. (Voor volwassen mensen kun je zeggen dat als ze volledig geïnformeerd zijn ze het zelf moeten bepalen).
Eenvoudige brief
Bijna was het wetsvoorstel als hamerstuk door de Tweede Kamer gegaan waarin werd gesteld dat iedereen met een eenvoudige brief bij het stadhuis binnen twee weken zijn of haar geslachtsaanduiding in het paspoort kon veranderen. Vroeger kon je je geslacht in je paspoort alleen veranderen als je was ’omgebouwd’; volgens de huidige wet moet alleen door een arts worden onderzocht of het werkelijk om een bestendige wens gaat, en in de nieuwe wet zou iedereen zelf mogen bepalen of hij zich man of vrouw voelt.
Kleine complicaties, zoals vrouwen die het onprettig vinden dat er mannen (vaak heteromannen) naakt in hun kleedkamer komen, zijn recent door het College voor de Rechten van de Mens beoordeeld als discriminatie. Dat vrouwensporters oneerlijke concurrentie krijgen van transmannen werd ontkend, totdat er steeds meer overduidelijke voorbeelden kwamen. Het wetsvoorstel is inmiddels toch geen hamerstuk meer. Zou het kunnen dat – net als destijds bij pedofilie – ook op dit onderwerp nu een kentering te bespeuren is?
Bron: Telegraaf